چینش یکجانبه و انحصاری کابینه توسُط حُجت الاسلام روحانی و بی کُلاه ماندن سر لُخت و مُشتاق "اصلاح طلبان"، موقعیت سیاسی آنان را به عُنوان زائده جناح میانه حُکومت دستکم تا چهارسال آینده تثبیت کرده و به یک بُحران درونی در میان "تدارُکچیها" دامن زده است.

"اصلاح طلبان" حُکومتی همچون دور پیشین انتخابات ریاست جمهوری، این بار نیز در نقش اسب گاری جناح میانه پدیدار شده بودند و برای جمع کردن رای به نفع آن، از هیچ بازار گرمی و ترفندی فرو نگذاشته بودند.

چهار سال پیش آنها از این خدمت رسانی نصیبی نبردند و شُرکایشان حاضر نشدند به آنها در دولت و در پهنه سراسری یا حتی در سطح محلی سهمی ببخشند. رهبران و پایوران "اصلاح طلب" این موقعیت ناگُوار و تا اندازه ای خجالت آور را با بسته بودن دست آقای روحانی از سوی مجلس اُصولگرای نُهم توجیه می کردند و به مُنتقدان و ناراضیان اطمینان می دادند که در صورت موفقیت در انتخابات دور دهُم مجلس و نشستن دوباره بر کُرسیهای نمایندگی، راه شراکت آنها نیز باز خواهد شد.

تشکیل دولت جدید هنگام راستی آزمایی این ادعا را نیز به همراه آورد. اکنون جناح میانه حُکومت و "اصلاح طلبان"، اکثریت مجلس را در دست داشتند و چنین می نمود که مانع پیشین از سر راه مُشارکت داده شدن این طیف در دستگاه اجرایی کنار رفته باشد.

اما تفسیر آقای روحانی و دوستان از ترکیب جدید مجلس و "فراکسیون ۱۳۰ نفری اصلاح طلب" آن به کُلی نااُمید کننده بود. او جایی – حتی به طور نمایشی - برای تحت الحمایه هایش در بازی قایل نشد و این بار آنها را بدون هیچ بهانه ای دست خالی روانه حاشیه کرد. این بی اعتنایی اما زمانی به ابعاد یک حقارت تمام عیار فراز یافت که نمایندگان "اصلاح طلب" نیز زیر این رویکرد و نقش تحمیل شده پیرو آن امضا گذاشتند و خُرسند و سبُک بال مُحتویاتی که آقای روحانی در برابرشان نهاده بود را با یک استثنا تام و تمام قورت دادند. این طنز که استثنای یاد شده اما دامن تنها "اصلاح طلب" مُعرفی شده از سوی آقای روحانی را گرفت، یک شوخی "دُوُم خُردادی" نیست، بلکه موقعیت واقعی "اصلاحات"چیها و کارکرد این طیف در صحنه سیاسی جمهوری اسلامی را با جلایی زننده به تماشا می گذارد.

کُمدی رای اعتماد اگرچه برای تهیه کنندگان، کارگردانان و بازیگران منفعت خوبی داشت، اما برای سیاهی لشکرها بی هزینه نمانده و به ایجاد اختلاف بین آنها راه برده است. موج انتقاد از سرویس دهی بی مُزد و منت "اصلاح طلبان" به سفارش دهندگان و بیرون از گود ماندن دوباره، زورق طیف مزبور را به تلاطُم افکنده است. اگرچه بخشی از سرزنشها و نکوهشهایی که به طور عُمده از سوی لایه بالایی "اصلاح طلبان" مطرح می شود نمایشی است و با هدف رد گُم کنی ابراز می گردد، اما در مجموع مُجادله های مزبور پرده از روی "پیروزی قاطع در انتخابات مجلس دهُم" و "حُضور حماسی اصلاح طلبان" کنار می زند.

اکنون در رابطه با پروسه انتخابات مجلس سُخن از "گول زدن مردُم" به میان آورده می شود و از اعضای "لیست پیروز امید"، با شناسه هایی همچون "عده ای اصلاح طلب نما"، "گندُم نمای جو فروش"، "با دوز بالای اُصولگرایی"، "هدیه بگیر" و جُز آن یاد می شود. پیرامون چگونگی تهیه لیست نامزدهای "اصلاح طلب"، گُفته ها از این نیز روشنگرانه تر است؛ گُزینش کاندیداها حاصل "مصالح عُمومی، اقتضائات، معذوریات و محذوریات" مُعرفی شده و در جای دیگر از "ورود این آقایان به لیست اُمید در حالت فورس ماژور" سُخن گفته می شود.

مضحکه ای که دولت آقای روحانی از دل آن بیرون آمد، ناکارایی انتخابات نمایشی در چارچوب استبداد ولایی و فساد سیاسی تنیده در نهاد آن را به یک نمونه تازه غنی ساخت. از صندوق رای رژیم استبدادی – مذهبی، اصلاحات و تغییر بیرون نمی آید، فقط حُقه بازهای دون مایه ای که توسُط شارلاتانهای سیاسی رنگ شده اند.

*********************************************************

مرحمت فرموده ما را مس کنید!!

سایت خرداد: اصلاح‌طلب‌نماهای مجلس دهم......به هنگامی که لیست وزرای پیشنهادی کابینه دوازدهم از سوی رئیس جمهوری اعلام رسمی شد، بسیاری از کنشگران جریان حامی روحانی به انتقاد از آن پرداخته و در وجه ایجابی عدم حضور زنان، فقدان جوان گرایی و کارآمدی را مورد تذکر قرار داده و ابراز نارضایتی کردند و در وجه سلبی بکارگیری وزرای ناهمسو با مشی اعلامی روحانی و ناهمخوانی وزرای معرفی شده با وعده های داده شده را مورد توجه قرار دادند، انتظار همگانی از جوانان تا نخبگان سیاسی آن بود که فراکسیون امید خودی نشان داده و جبران مافات کرده و آب رفته را به جوی بازگردانده و با استفاده از حضور خود در مجلس نقاط ضعف و قوت کابینه معرفی شده را در راستای مطالبات عمومی تعدیل و تقویت کنند اما نه تنها اینگونه نشد که یک عقب گرد جالب و محسوس را نیز شاهد بودیم.

با اعلام نتایج رسمی رای اعتماد به وزرای کابینه دوازدهم مشخص شد، جملگی وزرایی که بدنه حامی جریان اصلاحات بدانها اعتراض داشته و نکاتی را در نقد آنان مبذول می داشتند، با رای بالا و مطلوب انتخاب شده اند؛ رحمانی فضلی وزیر اصولگرای دولت یازدهم و دوازدهم نماد شاخص این وزراست. در مقابل می توان گفت شاخص ترین وزیر اصلاح طلب (از منظر تشکیلاتی و جناحی) نتوانست حایز اکثریت آرا شده و به عنوان وزیر نیرو به کابینه دوازدهم راه یابد.

شوربختانه باید گفت، که عده ای اصلاح طلب نما بیش از منتقدان اصلاحات به این اردوگاه آسیب می زنند و از اساس فراکسیون امید هم از حداقل قدرت لابی گری و چانه زنی و ایفای نقش فراکسیونی عاجز است، آنچنان که 142 نماینده در اقدامی بی سابقه در اعلام موافقت از بیطرف نام نویسی می کنند و آنگاه در لحظه رای اعتماد، تنها 132 نفر به او رای می دهند و این یعنی بازی نا سالم و ناجوانمردانه علیه وزیری که لابی گری نمی دانست!

هر چه هست این رای اعتماد نشان داد که برای اردوگاه اصلاحات از این فراکسیون امید، هیچ آبی گرم نشده و در هیچ بزنگاه و گلوگاهی نمی توان روی آنان حساب باز کرده و انتظار اتفاق مطلوب و تحولی سترگ از آنان داشت. می توان خطاب به بزرگواران فراکسیون امید، گفت: از طلا گشتن پشیمان گشته ایم مرحمت فرموده ما را مس کنید!!

فرصت‌طلبی در پوشش اصلاح‌طلبی

آدينه، 27 مرداد ماه 1396
18-08 2017

چرا شان بزرگان اصلاحات را نگه نداشته و سرمایه امید ملت را به ثمن بخس چوب حراج می زنید؟

سايت خرداد: بدنه حامی جریان اصلاحات نقدهای بسیاری به لیست امید اصلاح طلبان داشتند اما به حرمت بزرگان اصلاحات و ضرورت اتحاد و اجماع و جلوگیری از سوء استفاده طیف های تندرو، متفق القول پای کار آمده و به لیست امید رای داند و پیروزی قاطع و غیر منتظره ای رقم زدند.

شماری از این نمایندگان حتی در میان نزدیکان و همسایگان خود نیز شناخته شده نبودند یا برخی از آنها شاید در میان برخی صنوف شناخته شده بودند اما بی گمان در حد و قواره نمایندگی و رقابت با کارآزمودگان سیاسی جبهه مقابل نبودند.

اما همانطور که اشاره رفت بنابر مصالح عمومی و اقتضائات و معذوریات و محذوریات همگان به میدان آمدند و لیست امید را به مجلس فرستادند تا مدافع منافع و مصالح عمومی باشند. اما امروز خبری انتشار یافت که مایه بهت و حیرت است و هیچ سنخیتی با اصلاح طلبی در هیچ قاموس و نگرشی ندارد. در حالیکه چند ماه پیش نماینده عضو لیست امید و از اعضای هیئت رئیسه مجلس جار و جنجال فراوانی براه انداخته و مصرانه پیگیر استیضاح وزیر کار بود، امروز خبر آمده که آقازاده ایشان به سمت مدیر عامل یکی از شرکت های بزرگ زیر مجموعه سازمان بازنشستگی که زیر نظر وزارت کار است، منصوب شده است.

ایشان با 26 سال سن این سمت عالی و تخصصی را دریافت کرده است و نکته بسیار عجیب آنکه به ناگهان آن تب و تاب و شور و هیجان نماینده محترم و پدر این آقازاده محترم، که مصرانه به دنبال استیضاح وزیر کار بود فروکش کرد و جالب اینجاست که ایشان اکنون هم در مخالفت وزیر پیشنهادی نه سخنی گفته نه تحرکی از خود نشان داده است. نکته آنکه این اقدام دستمایه هجمه و حمله رسانه های منتقد اصلاحات به جریان اصلاح طلبی شده است و باید از آقای وکیلی پرسید به چه حقی از سرمایه اصلاح طلبی اینگونه خرج می کنید؟

چرا شان بزرگان اصلاحات را نگه نداشته و سرمایه امید ملت را به ثمن بخس چوب حراج می زنید؟ تبعات این اقدامات تا چه میزان است و آیا می توان آن را با انتصاب یک آقازاده یکسان کرد؟ اصلاح طلبی افتخارش به پاکدستی، پرهیز از رانت، سلامت اقتصادی در ادوار مختلف بوده است و اینگونه نابخردی ها جز ضربه مهلک به سرمایه اصلاح طلبی نیست.