بهارنیوز: صادق زیباکلام، در یادداشتی با عنوان «همه‌پرسی در اقلیم کردستان و دشنام پراکنی سایت الف» نوشت: من در مصاحبه‌ای با تلویزیونی در کردستان عراق روز قبل از همه‌پرسی، حق تعیین سرنوشت را جزء اساسی‌ترین حقوق دمکراتیک ملت‌ها دانستم. درعین‌حال زمان برگزاری آن را مناسب ندانستم. سایت الف در یادداشتی به قلم آقای اکبر نبوی هرچه از دهانش برمیامده را نثار من کرده که چرا از حق تعیین سرنوشت کردهای عراق دفاع کرده‌ام.....سال‌ها قبل از آنکه مسوولین سایت الف متولد شوند حزب توده یک شیوه‌ی سیاسی نوینی را در رویارویی با مخالفینش در ایران پایه‌گذاری نمود. اگر کسی به باورهای حزب انتقادی می‌کرد، توده‌ای‌ها به جای پرداختن به آن انتقاد، سعی می‌کردند شخصیت منتقد را تخطئه نمایند.....جالب است به‌عنوان یک رسانه اصولگرا، مخاطب از سایت الف انتظار اخلاق، ادب و فضیلت اسلامی دارد؛ اما آنچه در عمل می‌بیند ادبیات استالینیستی حزب توده است. آنچه در عمل به جای اخلاق و کرامت اسلامی از یک سایت مدعی اصولگرایی ملاحظه می‌کند، هتاکی، بی‌ادبی و زبان توهین و بی‌عفتی هست.....انسان واقعاً به فکر می‌رود که گردانندگان سایت الف کجا تربیت‌شده‌اند که این‌قدر هتاک هستند و مثل آب خوردن به دیگران توهین می‌کنند. هیچ حدومرزی، هیچ ملاحظه‌ای، هیچ پروایی و ذره‌ای عفت کلام برایشان مطرح نیست. واقعاً چه آرمان‌هایی داشتیم و به کجا امروز رسیده‌ایم.

بعد از گذشت ۴۰سال به اینجا رسیدیم

چهارشنبه، 1 شهریور ماه 1396
23-08 2017

صادق زیباکلام در یادداشتی خطاب به حسین شریعتمداری مدير روزنامه كيهان، در نقد يادداشت اخير وي نوشت: برای دوست‌داران انقلاب اسلامی چقدر دردناک است که امروز شاهد باشند که آن‌همه آرزو و آرمان که به انقلاب اسلامی داشتند امروز بعد از گذشت ۴۰سال به ناکجاآبادی سقوط کرده که الگو و آرمانش کره شمالی بشود!

به كجا رسيده‌ايم كه آرزو و آرمانمان شده است «كره شمالي»!

جناب آقای شریعتمداری!

تقدیر و تقدیس شما از نظام‌های اقتدارگرا فقط به اعتبار آنکه آمریکاستیز هستند، حرف‌وحدیث تازه‌ای نیست. آنچه بیشتر مورد نظرم بود، کوبیدن درد و بلای رهبران کره شمالی بر سر آقای روحانی و ظریف و توصیه به آن‌هاست که از جسارت و ایستادگی کره‌ای‌ها در برابر واشنگتن درس بگیرند و لبخند، وادادگی و کرنش در برابر آمریکا را کنار بگذارند. ازجمله در سرمقاله ۲۴مرداد با عنوان «میل این ناقه کوی لیلی نیست!» مجدد همین معنا را تکرار کرده‌اید.

البته بت‌ها و قهرمانان آمریکاستیزتان یکی پس از دیگری در شرف ترک برداشتن هستند. از ونزوئلاي هوگو چاوز تا کوبای فیدل کاسترو، نیکاراگوئه، زیمباوه رابرت موگابه و…مطمئن باشید مردم کره شمالی نيز سرانجام این فرصت را روزی خواهند یافت تا نشان دهند نسبت به نظام حاکم بر کشورشان چه می‌اندیشند.

برای دوستداران انقلاب اسلامی چقدر دردناک است که امروز شاهد باشند که آن‌همه آرزو و آرمان که به انقلاب اسلامی داشتند امروز بعد از گذشت ۴۰سال به ناکجاآبادی سقوط کرده که الگو و آرمانش کره شمالی بشود! امروز بعد از ۴۰سال رسیده‌ایم به‌جایی که بايد یک رژیم مریض، متوهم، بسته، معیوب، عقب‌مانده، سرکوبگر که اگر کمک‌های غذایی ژاپن، کره جنوبی، روسیه، چین، ژاپن و اتحادیه اروپا نباشد، دچار قحطی می‌شد و چهارچشمی مردمش را می‌پاید که مبادا کسی به رادیو کره جنوبی گوش دهد و در یک‌کلام یک زندان بزرگی به‌ نام کره شمالی، الگو و مرادمان بشود.

رهبرانی که بعد از پرتاب موشک همچون پسربچه‌های خردسال که با به ‌راه افتادن اسباب‌بازی‌شان یا زدن هواپیمای دشمن در بازی کامپیوتری به هیجان می‌آیند، کف می‌زنند و به‌ شادمانی می‌پردازند، باید الگوی دولتمردانمان بشوند. با توجه به اینکه کره شمالی یک الگوی درمانده و عقب‌مانده‌تر از اتحاد جماهیر شوروی سابق است، پس چرا ديگر بايد افتخار کنیم که نامه تاریخی امام خمینی به گورباچف باعث تغییر آن نظام شد؟

موفقیت کره شمالی در تولید سلاح هسته ای و موشک‌های دوربرد (که ازنظر جنابعالی این‌قدر مهم است) از جنس همان موفقیت‌های شوروی سابق است. هم کره شمالی و هم شوروی سابق در زمینهٔ تولید تسلیحات هسته‌ای، موشک‌های دوربرد و پرتاب ماهواره به فضا، پیشرفت‌های مشعشعی داشته‌اند؛ اما یک دوچرخه یا اطو که بتواند در بازارهای جهانی رقابت كند را توان نداشتند و ندارند كه تولید کنند. پیشرفت در زمینهٔ ساخت بمب و موشک برای کشوری که یکی از پایین‌ترین سرانه‌های بهداشت و درمان و آموزش‌وپرورش را دارد، به نظر شما غرورانگیز و پرافتخار است؟