به گزارش فارس، با انتشار خبر عقد قرارداد فروش گاز شیرین پالایشگاه هفتم پارس جنوبی توسط شرکت ملی نفت به یک شرکت نروژی، انتقادهای بسیاری به ویژه نسبت به فرمول قیمت فروش گاز در این قرارداد 20 ساله مطرح شده است.

قیمت فروش گاز در این قرارداد بین 7-11 سنت در قیمت‌های نفت 40 تا 60 دلاری است. این ارزان فروشی گاز کشور در حالی اتفاق می‌افتد که طبق گفته وزیر نفت هزینه تولید گاز کشور فارغ از محاسبه ارزش ذاتی گاز 14تا 15 سنت است.

وزیر نفت برای توجیه ارزان فروشی به شرکت نروژی، گاز کشور را به دختران بی‌شوهر تشبیه کرده است و در پاسخ به سوال خبرنگاران، منطق وزارت نفت برای این ارزان فروشی را بیان کرد:

« اگر بخواهیم به قیمتی که به ترکیه گاز فروختیم در بقیه موارد عمل کنیم باید بنشینیم تا گازمان به فروش برسد. این درست مثل کسی است که چهار دختر داشته و یکی را پسر شاه به عقد خود درآورده، حالا اگر بخواهد برای سه دختر دیگر هم همین اتفاق بیافتد حتما دخترها بی‌شوهر باقی می مانند»

آقای زنگنه طوری صحبت می‌کند که گویا گاز کشور هیچ مصرف دیگری ندارد و وزارت نفت مجبور است گاز را به قیمت ارزان بفروشد یا آن را بسوزاند.

سود سرشار برای کشورهای اروپایی

اگر چه دولتی ها در تلاشند تا دفاع زیرکانه اروپایی ها از برجام را به منزله ی نزدیکی استراتژیک اروپا به ایران تفسیر کنند و از آن بعنوان دستاورد دولت خود نام ببرند اما حقیقت چیز دیگری است. نگاهی به آمارهای واردات ایران از اروپا نشان خواهد داد آنچه اروپا را مدافع برجام کرده سود سرشار آن برای دولت های اروپایی است.

بررسی آمار تجارت کشور نشان می دهد که میزان واردات از کشور های انگلیس، هلند، فرانسه، ایتالیا و آلمان در سه سال اخیر به ترتیب با رشد ۳۰۰، ۱۱۰، ۱۵۰، ۶۰ و ۵۰ درصدی روبرو بوده است. این افزایش واردات به حدی موثر بود که شرکت های اروپایی بعضا بعد از سال ها رکورد فروش خود را با بدست گیری بازار ایران شکستند.

اطلاع از رکوردی که پژوی فرانسه پس از شش سال و با دست آوردن بازار ایران در فروش محصولات خود زده کافی خواهد بود تا علت حمایت ماکرون، رییس جمهور فرانسه از برجام در تماس تلفنی با روحانی روشن شود. افزایش گسترده واردات از اروپا البته علت مهمی دارد.

ایران در عین حال که نفت خود را به اروپا صادر میکند، توان اخذ پول آن را ندارد و مجبور است جای پول فروش نفت به واردات کالای مصرفی و عمدتا غیر ضروری از اروپا بپردازد. تهاتر محصولات اروپایی در ازای صادرات نفت و محصولات پتروشیمی تنها راهی است که با استمرار تحریم های بانکی برای ایران باقی مانده است.

حال باید پرسید در شرایطی که اروپا هم نفت ایران را وارد می‌کند، هم جای پول نفت، کالای مصرفی خود را به ایران صادر می‌کند و بازار ایران را تا حد کترینگ قطار های آن بدست می‌گیرد، چرا باید مخالف برجام باشد؟!

متاسفانه دولتی ها چونان سال های ابتدایی دهه ۸۰ با تصور اینکه اروپا مقابل امریکا خواهد ایستاد، ممکن است مرتکب خطایی راهبردی شوند. هنگامی که در دهه هشتاد بوش ایران را محور شرارت نامید، دولت با تصور شکاف بین آمریکا و اروپا به اروپایی ها پناه برد اما بعد اعطای امتیازات گسترده به طرف اروپایی، آنها حتی زودتر از امریکایی ها علیه ایران موضع گیری کردند و چند ماه بعد هم شورای حکام پرونده هسته ایران را با هماکری کشور های اروپایی به شورای امنیت ارجاع داد.

این در حالیست که سه کشور اروپایی متعهد بودند تا از ورود پرونده ایران به شورای امنیت جلوگیری کنند. امروز اگر اعتماد به امریکا جای خود را به اعتماد به اروپا دهد، نتیجه ای جز خسارت امنیتی برای کشور به بار نمی اورد.