سال هاست که یکی از ژست های وابستگان جمهوری اسلامی به رخ کشیدن تعداد زیاد دانشجو در دانشگاه ها و مدارس عالیِ ایرانِ پس از انقلاب است. و برخی نیز دانسته یا نادانسته از این «ازدیاد» دانشجو اظهار خوشحالی می کنند، غافل از آن که تعداد زیاد دانشجو، هیچوقت نشانه ی پیشرفت علم و دانش در یک کشور نیست.

در واقع از همان اوایل تسلط جمهوری اسلامی، برای اهل علم و فرهنگ روشن بود که به زودی مراکز دانشگاهی و علمی،همانطور که شکل ظاهری خود را از دست داده و شبیه به تکیه و مسجد شده، هویت واقعی و عُقلایی خود را نیز از دست خواهند داذ. تاکید مکرر آیت الله خمینی، بر ضرورت «وحدت حوزه و دانشگاه» و پس از آن، فاجعه ی «انقلاب فرهنگی» که به دست جماعتی فرهنگ ستیز به راه افتاد، نشان می داد که جمهوری اسلامی به زودی همه ی دست آوردهای علمی پس از انقلاب مشروطیت تا انقلاب اسلامی را نابود خواهد کرد؛ دست آوردهایی که در مسیر همآهنگ شدن دانشگاه های کشور با دانشگاه های پیشرفته دنیا بود.

متاسفانه آن چه جمهوری اسلامی در این چهل سال گذشته، بر سر سیستم آموزشی ایران آورده، به سختی قابل جبران است و اگر وضعیت به همین شکل پیش برود جبران ناپذیر خواهد شد.

تردیدی نیست که ما از هم اکنون از قافله علم و دانش جهانی، به ويژه در بخش علوم انسانی عقب مانده ایم. و این فقط سخن من و امثال من، که در اپوزیسیون فرهنگی حکومت اسلامی قرار داریم، نیست، مدرسین دلسوز در داخل ایران نیز سال هاست از این فاجعه ی بنیاد برانداز سخن گفته اند.

تازه ترین گفته از آن دکتر مجتبی امیری، عضو هیات علمی دانشگاه تهران است* ایشان می گوید: «شرایط کشور ما به گونه ای است که کارشناس تحویل جامعه می دهیم، ولی در عرصه اجرایی این افراد غیرکارشناس هستند، در واقع به نوعی یافته های خود را براساس آزمون و خطا یاد می گیرند و در دانشگاه فکرکردن، و تفکر عقلایی را آموزش نمی بینند.

او به صراحت می گوید که دولت آقای روحانی هم کاری برای وضعیت آموزش عالی کشور انجام نداده: «آموزش عالی کشور وضعیت مناسبی ندارد. متاسفانه دولت دوازدهم حوزه‌های فرهنگ، آموزش و پرورش و آموزش عالی را در اولویت‌های آخر سیاست‌های خود قرار داده است. واین امرسبب شده دانشگاهیان از سیاست های دولت ناامید و و بین دولت و دانشگاهیان و نخبگان شکاف ایجاد شود.»

این عضو هیات علمی دانشگاه تهران همچنین به مشکل انتخاب وزیر علوم اشاره می کند و معتقد است:« مشکل دیگر این است که در انتخاب مدیریت وزارت علوم، به علوم انسانی و اجتماعی توجه نشده است و همواره از گروه مهندسی و پزشکی در راس امور استفاده شده است؛ در نتیجه آن اثربخشی لازم که باید در حوزه آموزش عالی اتفاق بیفتد صورت نمی گیرد.»

دکتر امیری در انتها تاکید می کند که: « آموزش عالی کشور بسیار بیمار است و این نهاد امروزه مشکلات و دردهایی دارد که نمی‌شود به زبان آورد ...و اگر وضعیت آموزش عالی به همین روند ادامه پیدا کند، به‌زودی از پا می‌افتد.»