نامه نیوز در گفت‎وگویی با هوشنگ امیراحمدی رئیس شورای«امریکاییان و ایرانیان» در واشنگتن نوشت: فروش یک روز شراب فرانسوی در امریکا، 10 برابر سرمایه ای است که فرانسوی ها در ایران دارند. اروپا به دنبال حفظ ایران در برجام است اما از سوی دیگر در ایران سرمایه گذاری نمی کنند.

اهم سخنان وی از این قرار است:

*احتمال اینکه احمدی نژاد به فضای سیاست برگردد، بستگی به نظر شورای نگهبان و رهبری دارد. این مسئله برمی گردد به اینکه نظام چطور تصمیم می گیرد و مسئله پیچیده ای است. به نظرم اگر اجازه پیدا کند و بتواند خودش را کاندید کند، بخش زیادی از جامعه ایران که فقیر و فقرا و طبقه متوسط جامعه هستند به ایشان رای می دهند. همین الان هم ایشان بیشتر از آقای روحانی آدم دارد. در این باره شک نکنید.

* صادقانه بگویم، روحانی دولتی است که موفق نبوده است. واقعاً برای من عجیب است که هرکسی از تاجر و صنعتگر که به من میرسند می گویند وضع بدتر شده و می گویند هیچ پروژه ای وجود ندارد.

* من از طریق آقای ظریف و به صورت غیر مستقیم به آقای روحانی پیام دادم که برای دور بعد کاندیدا نشوند. من اگر جای ایشان بودم رئیس جمهور نمی شدم. مخصوصاً آقای ظریف هم همینطور. در دور اول ایشان خوب یا بد چیزی [برجام] را ساخته بود، باید خودش را کنار می کشید. متاسفانه ما در کشور چیزی به نام حفظ نخبه سیاسی نداریم، همه آنقدر باید بیایند که خراب شوند.

* آقای احمدی نژاد در جامعه ای که اقتصادش موفق نیست و مرتب هم پایین می رود و جامعه ای که در حال فقیر شدن است و نابرابری های سیاسی و اجتماعی خیلی عمده شده به عنوان یک آدم پوپولیست موفق تر است. الان در دنیا هم به این نتیجه رسیده اند که نیروهای پوپولیست و رادیکال قدرت بیشتری پیدا می کنند چرا که تعداد آدم هایی که فقیر شده اند و آدم هایی که گرفتاری دارند زیاد شده است.

*فکر می کنم 60-70 درصد از مردم ایران در وضعیت بسیار بدی قرار دارند که به دنبال احمدی نژاد-نظیر احمدی نژاد با شخص او کاری ندارم- هستند. آن طرف هم 5 یا 10 درصد داریم که زندگی خوبی دارند و برجام برای آنها خوب است. کاخ های آنها در خیابان فرشته تهران ، ویلای کنار دریا دارند و زندگی بسیار شاهانه و رویایی برای خودشان درست کرده اند و کاخ نشین شده اند. در همچین وضعیتی خیلی طبیعی است که مردم به سمت امثال احمدی نژاد بروند که رادیکال هستند و حرف مردم را می زنند. لذا اگر به آنها اجازه دهند که در انتخابات شرکت کنند به نظرم شانس بالایی برای برگشت به حکومت دارند.

* احمدی نژاد خیلی ضد امریکایی نبود و یا بیشتر از سایرین نبود. آقای احمدی نژاد فکر می کرد که ایران باید قدرتمند باشد و بیشتر یک انسان پوپولیست ناسیونالیست بود. می خواست با قدرت با امریکایی ها صحبت کند اما به هر دلیلی نشد.

*فکر نمی کنم آمریکا هم او را ضد امریکایی نمی دانست. مشکل او با اسرائیل بود و اشتباهش اینجا بود که خودش را به امریکا و اسرائیل قفل کرد. مشکل احمدی نژاد دهانش بود و هر حرفی که به دهانش می آمد می گفت. با زبانش برای خودش دشمن درست می کرد اما در عمل کار خاصی انجام نمی داد. تصادفاً او خیلی به امریکا نزدیک می شد. احمدی نژاد تنها رییس جمهوری بود که هر سال به امریکا آمد و گاهی دو بار می آمد و تاجایی هم که امکان داشت ارتباط می گرفت. اگر هم نمی شد خب، نشد.

* آقای روحانی از همان ابتدای زندگی اش یک راست اقتصادی بوده است. مثل آقای هاشمی رفسنجانی. در واقع ایشان راست ترین دولت تاریخ ایران است. از نظر سیاسی وقتی می گوییم راست، در ایران به معنی طرفدار نیروهایی مذهبی است. البته این هم معنای درستی نیست چرا که بر اساس این تعریف، احمدی نژاد هم راست می شود. این اشتباه است و برخی مفاهیم به درستی استفاده نشده اند. آقای روحانی به سمت قدرت رفته است. منظورم این است که محافظه کارتر شده اند.

سرنگونی در راه است

هوشنگ امیراحمدی در گفتگو با سایت انتخاب خبر: ...متأسفانه باید ادعان کنم که وضعیت شکننده کشور، که ناشی از مسایل داخلی و فشارهای خارجی است، اگر به درستی مدیریت نشود، می تواند به یک آشوب اجتماعی تخریب کننده منتهی گردد. درست است که مردم انقلاب نمی خواهند، مردم خسته هستند و از انقلاب و آنچه که با خشونت عجین شده است بیزار هستند، اما به نظر می رسد که شرایط بد داخلی دارد خواست یک تغییر ناگهانی را به مردم تحمیل می کند. از آن طرف هم فشارهای خارجی روی کشور افزایش یافته است و در آینده نزدیک این فشارها در جهت تضعیف دفاعی و اقتصادی کشور گسترده تر می شوند. در چنین شرایطی و در غیاب یک برنانه و عمل جامع برای تغییر، انقلاب ممکن است نتواند در مقابل ضد انقلاب مقاومت کند....در مجموع، خبر خوبی در راه نیست و من جداً متاسفم که باید چنین نتیجه ای از وضعیت موجود استنتاج کنم. آنهائیکه من را می شناسند می دانند که من انسان خوش بینی هستم و هرگز نخواسته ام تخم یأس در جامعه بکارم و آشوب درو کنم. با این وجود، نمی توانم در مقابل مشکلات و خطرات چشم بپوشم و ایجاد توهم کنم. واقعیت این است که ایران دارد یک جوری به اواخر دوره قاجار برمی گردد ولی البته بسیار مدرن تر و از نوع پهلوی آن.