با نگاهی به پیشینه اظهارنظرهای این مجری و اقلیت تندرو همفکر او می‌توان به راحتی حدس زد که در نگاه او مقصود از «سیاستمداران خائن» چه کسانی هستند. پرسشی که می‌توان در خصوص آرزوی تندروها برای نیست و نابود کردن برخی سیاسیون پرسید آن است که آیا رسانه حاکمیتی کشور که بر اساس تفسیر خاص شورای نگهبان در این میدان رقیبی هم ندارد باید به صورت یکطرفه در اختیار چنین تفکر خطرناکی قرار بگیرد؟ آیا فجایعی همچون قتل‌های زنجیره‌ای که همین اندیشه‌های افراطی ریشه به وقوع پیوستن آن بوده است و هنوز دو دهه هم از آن نگذشته است برای عبرت گرفتن کافی نیست؟!

نکته دیگر در خصوص آنچه این مجری دستورات بخش سیاسی صداوسیما گفته است اینکه اگر قرار بر حسادت کردن است ما هم به خواهران و برادران افغان‌مان در کشور افغانستان حسودی می‌کنیم که با وجود شرایط سختی که سال‌هاست در آن گرفتار آمده‌اند از جهت آزادی رسانه‌ها چندین پله از ما جلوترند و حداقل صداوسیمایی انحصاری ندارند!

حسادت یامین‌پور به یمنی‌ها، واکنش کاربران شبکه‌های اجتماعی را نیز برانگیخته است. یکی از کاربران در این مورد نوشته است: «با این حسادتی که یامین‌پور داره، من اگه جاش بودم، یه لحظه هم درنگ نمی‌کردم و بار سفرم و برای رفتن به یمن می‌بستم.»

دیگری نوشت: «اگه واقعا این حرفش شوآف نبود، این آدم در دوره‌ای که همه به سوریه میرفتن و جانانه دفاع از مردم می‌کردند، باید میرفت چرا نرفته؟ اگه رفته چرا خبر نداریم.»

یکی دیگر از کاربران این طور گفته است: «یامین برو یمن... سوریه که نرفتی... ثواب داره نمیخواد حسودی کنی.»