روزنامه شهروند نوشت: «دانیال ١٦ساله عصر شنبه، دوم دی‌ماه ١٣٩٦ گله را به چرا برده بود که دچار حادثه شد. مین زیر پای گوسفندها منفجر شد و ترکش به چشم راست دانیال نشست. دنیا سیاه شد و چند لحظه بعد دانیال بیهوش بود. دانیال اولین قربانی مین در استان‌های آلوده و منطقه فکه نیست.

مادر دانیال چانه‌های نان را آماده پخت می‌کرد که صدایی شنید. دقایقی بعد ولوله افتاد میان ایل. یکی به سمت چادرشان می‌دوید و فریاد می‌زد نمی‌دانم دانیال چه شده اما مجید دارد او را می‌آورد.

مجید از جوانان فامیل بود که بعد از حادثه دانیال را غرق در خون به گرده گرفت و تا چادرهایشان آورد. ماشینی نداشتند، سربازانی که در آن منطقه بودند، کمک کردند ماشینی پیدا شد تا دانیال را به بیمارستان شهر شوش برساند. پیش از حرکت ماشین، آمبولانس رسید. مرضیه مادر دانیال نمی‌داند چطور دست از خمیر کشید و همراه پسرش شد. دانیال دو شب در بیمارستان شوش بستری بود، بعد به اهواز اعزامش کردند.

دیروز مادر دانیال رضایت داد که دانیال را از بیمارستان اهواز به بیمارستان فارابی تهران منتقل کنند. شبانه حرکت کردند. کرایه تا تهران ٥٠٠‌هزار تومان شد که خیّری به عهده گرفت. مرضیه مادر جوان دانیال آهی در بساط نداشت. بیمه تأمین‌ اجتماعی هم نداشت.

خانواده‌های کودکان مجروح در اثر انفجار مین برای درمان فرزندانشان رنج بسیاری می‌کشند. بیشتر این کودکان از پوشش بیمه بهره‌ای ندارند و خانواده‌هایشان تنگدست‌تر از آن هستند که از پس هزینه انتقال و درمان و اقامت در تهران برآیند.

پژوهش شش کارشناس و متخصص جامعه‌شناسی و پزشکی نشان می‌دهد میانگین کیفیتِ زندگیِ قربانیان مین و مهمات عمل‌نکرده به‌ طور معنا داری در همه حیطه‌ها از میانگین کیفیت زندگیِ جامعه‌ ۱۴ تا ۱۹ سال ایرانی پایین‌تر است.

استان کردستان در میان دیگر استان‌های آلوده بیشترین آمار نوجوانان قربانی مین را دارد. یک‌سوم از کودکان آسیب دیده‌ مورد مطالعه ترک تحصیل کرده بودند. شایع‌ترین ناتوانیِ‌ کودکان مورد بررسی قطع اندام، وجود درد و نابینایی بود و نوجوانان مبتلا به چند ناتوانیِ هم‌زمان، کیفیت زندگی پایین‌تری دارند.