بر آنها كه شناخته شده نيستند چه می رود؟

زهرا موسوی يكی از فرزندان ميرحسين موسوي به مناسبت 25 بهمن 1389 و پايان هفت سالگلي حصر پدر و مادر خود در اينستاگرام نوشت: نوشتن از مصايب ٧ سال خشكسالي عشق به ما _ سالهاي #حصر _ خيلي سخت است. هر روز با بحراني و هر دم با دردي كه نه مي‌شود شمرد و نه حتي بازبيني آن درخاطره ها قابل تحمل است. اما سخت تر وقتي است كه به ياد مي آورم و ميبينم كه همه اين بلاها سر كساني رفت كه مورد حمايت و لطف مردم بوده و رسانه هاي مختلف اخبار ايشان و ما را پوشش مي دادند و با اينهمه بر ما چنين رفت پس بر آنها كه تنها هستند، شناخته شده نيستند چه مي‌رود؟

گر كسي راهي را انتخاب كرد و آن راه هزينه سخت داشت منتي بر هيچ كس نيست. چنانكه عزيزان محصور "خود" عزت زندان براي باورها را برگزيدند، اما اگر ظلم و جفاي آشكار و نهان ورزيده شد همانقدر كه از ديد بصيرترين مخفي نيست از گوش‌هاي جهان هم بيرون نخواهد رفت. حتي اگر كسي از مردم دنيا نشود كه ببيند و بشنود. و بار آن از شانه‌هاي ستمگران برداشته نخواهد شد، حتي اگر با هزار روش آن را انكار كنند.

جان و كرامت همه از سوي خداست. چه جوان گمنامي خشمگين يا هر مطالبه‌گري در فضايي، كف خيابان در شهري دور يا سياستمداري، چهره شناخته شده‌اي در همين نزديكي ... و مدعي اصلي هم او خواهد بود و اين آن اميديست كه در اين بيمرز و حدي آزارها و اخبار سياه اين روزها آرامشم ميدهد...