حُجت الاسلام مُحمد خاتمی هنوز شوک ناشی از صف بندی روشن و بدون سووتفاهُم خیزش دی در برابر باند هزار چهره خود را هضم نکرده است. او که روز یکشنبه برای ماستمالی ناپرهیزی قبلی اش علیه مُعترضان به صحنه آمده بود، دوباره کُنترُل خود را از دست داد و با ادبیات امنیتی و رویکرد سرکوبگرانه به مردُم معترض تاخت.

آقای خاتمی ابتدا سعی کرد طرد صریح حُکومت با جُملگی دسته بندیهای درونی آن را که در سراسر ایران فریاد زده شد، زیر افترای "شُعارهای جوانان احساساتی" تخته کوب کند. او برای جا انداختن این تردستی فُرجه داد که مُعترضان "آشوب طلب" نبودند و از یاد برد که تنها اندکی پیش از این، آنها را در بیانیه ای که به نام "مجمع روحانیون مُبارز" مُنتشر ساخته بود، "آشوبگر" خوانده بود.

کمی جلوتر و به بیان دقیق تر فقط با فاصله یک پاراگراف، آقای خاتمی عنان از کف داده و به ریل قبلی بازگشت. او که در بیانیه یاد شده مردُم به جان آمده را "عوامل دُشمنان" خوانده بود، اینجا نیز آنان را مُنتسب به "آمریکا" و "اسراییل" کرد و برابر با خط رسمی حاکمیت برای آسان سازی سرکوب مُعترضان که از دهان هر پایور و بازجوی خُرده پایی نیز شنیده می شود، به تقسیم بندی موهوم آنان دست زد.

در صحنه سازی آقای خاتمی بازیگران دو دسته اند: "جوانان احساساتی" و عوامل "آمریکا و اسراییل". اولی را - که معلوم نیست چه کسانی هستند - باید نوازش و هدایت کرد و دُوُمی را که هویت و آدرس مُشخصی دارد، همچون سینا قنبری، مُحسن عادلی، سارو قهرمانی و... باید به زیر خاک فرستاد.

سلبریتی "اصلاح طلب" به مردُمی که در طلب آزادی و عدالت به خیابان آمدند گُستاخانه توهین می کند و برچسب می زند، چون آنها از جنس طبقه مُمتاز، دانه دُرُشتها، آقازاده ها و عبا شُکلاتیها نیستند. او شمشیر حاکمان را برای گردن مُعترضان صیقل می زند، زیرا آنها توهُم اصلاح چیزی یا کسی در ساختار فاسد و مُستبد را پُشت سر گذاشته اند.

آقای خاتمی خشمگین است، چون دُکان او بی مُشتری مانده و می رود که جواز کسب را هم از دست بدهد.