بیشترسوانح سقوط هواپیماهای مسافربری در ایران در ماهای سرد زمستانی که شرایط بد و سخت جّوی، مهارت و تجارب خدمه رابه آزمایش و چالش بزرگ می کشند وجه مشترک این سوانح، همه به هنگام «تقرب و فرود» در «شرایط سرد و سخت زمستانی» و با پرواز «فرود کور» در فرودگاههای مقصد اتفاق افتاده اند این ۷ سوانح کشنده، چند نمونه از سوانح هوایی که فقط در ماهای «دی و بهمن» در تاریخ هوانوردی ایران در این چهار دهه اخیر، به ثبت رسیده اند
۱) اول بهمن ماه ۱۳۵۸ پرواز ۲۹۱ هما، از مشهد به تهران، ۱۲۸ کشته (بوئینگ ۱۰۰- ۷۲۷) نتیجه تحقیقات: «خبط خدمه در شرایط بد جّوی»
۲) ۲۲ بهمن ماه ۱۳۸۰، پرواز شماره ۹۵۶ ایران ایرتور، از تهران به خرم آباد، ۱۱۹ کشته (توپولوف – ۱۵۴ إم) نتیجه تحقیقات: «خبط خدمه در شرایط بد جّوی»
۳) ۲۹ بهمن ماه ۱۳۸۱، انتقال نیروهای سپاه از زاهدان به کرمان،

گزارش یا اعتراض به این نظر

در این خارج که ما زندگی‌ می‌‌کنیم هر روز که بیدار می‌‌شویم چک می‌‌کنیم ببینیم برای بهبود زندگی‌ مردم چه قدم دیگری بر داشته شده که زندگی‌ را برای مردم راحتر کرده باشد؟ و همیشه یک قدم و یک کار جدیدی در جهت بهبود زندگی‌ مردم بر داشته می‌‌شود *

اما در ایران ما هر روز مردم بیدار می‌‌شوند که ببینند امروز با چه مصیبتی باید چنگ و پنجه نرم کنند؟ با این حال روز‌ها می‌‌گذرند و مردم میخ آخر سرنگونی را بر زمین نمی‌‌کوبند و این رژیم منفور همچنان بر جای است که مصیبت پشت مصیبت بر سر مردم ایران بیاورد * جدا این تحمل مردم ایران معمایی تاریخی‌ شده * نمی‌‌توانم بپذیرم که تحمل مردم از رژیم اسلامی فقط به دلیل ترس است چون قابل قبول نیست ملتی که هیچ چیز بجز بدبختی و مصیبت برایش نمانده جای برای این همه ترس داشته باشد * این ننگ‌ پایان باید

گزارش یا اعتراض به این نظر

در طی‌ چهل سال مبارزه با رژیم اسلامی شاهزاده رضا پهلوی هرگز به دو پرسش اساسی‌ پاسخی که دست کم طرفدارانش را راضی‌ کند نداده و همیشه پاسخ‌ها سیاسی بوده اما به نظر من حق دارد * پرسش اول؛ چرا مانند پدر بزرگ‌ا‌ش رهبری مبارزه را مهکمتر و علناً دست نمی‌‌گیرد؟ که ایشان همیشه گفته بنده نه ارتش دارم و نه در ایران هستم * من به جای ایشان پاسخ را می‌‌دهم؛ ملتی که می‌‌گذارد چهل سال در کنار جانیان به هیچ سپری شود، من هم بودم رهبری را دست نمی‌‌گرفتم * پرسش دوم نقش ایشان در ایران فردا که ایشان همیشه به رای مردم محول کرده * من هم جای ایشان می‌‌بودم آرزو می‌‌کردم که این ملت مرا رها کند و برود دنبال هر بیراهه که دوست می‌‌دارد که هم یقه من باز شود و هم یقه خانواده‌‌ام * چگونه می‌‌شود به ملتی که به خودش کمک نمی‌‌کند کمک کرد؟ چرا این رژیم چهل سال بر سر کار مانده؟

گزارش یا اعتراض به این نظر