آقای عبدالحمید در نمایش انتخابات ریاست جمهوری به گونه فعال از کارزار انتخاباتی آقای روحانی پُشتیبانی کرد و به نفع او دست به تشکیل "شورای راهبُردی اهل سُنت ایران" زد که وظیفه کسب حمایت برای این نامزد حُکومتی در اُستانهای سُنی نشین را داشت. شورای مزبور مبنای پُشتیبانی خود از این مُنتخب شورای نگهبان را "گفته ها و برنامه تبلیغاتی" وی عُنوان داشت.

اکنون مولوی عبدالحمید می گوید که نه تنها با آمدن آقای روحانی "کوچکترین تغییراتی در سیستان و بلوچستان صورت نگرفته"، بلکه حتی ممنوعیت سفر آزادانه وی در کشور نیز همچنان پابرجا مانده است. او همچنین از "اصلاح طلبان" حُکومتی که نقش کلیدی در تبلیغات برای آقای روحانی و جلب حمایت از وی داشتند، به خاطر تنها گذاشتن و "هزینه نکردن در دفاع از حُقوق ضایع شده ما" انتقاد کرد.

آنچه که آقای عبدالحمید از آن سُخن می راند، مثالی نمونه وار از سوواستفاده حُکومت از تنگناهای مذهبی و اجتماعی و اقتصادی ای است که خود عامل پدید آمدن آن به حساب می آید. حُکومت با وعده توخالی اندکی بهبود اما بیش از آن با تهدید به بدتر شدن شرایط در صورت به میدان آوردن این یا آن مُهره بدنام، نمایشهای انتخاباتی خود را سازمان می دهد. از این رو، گردش اُمور به روال پیشین پس از پایان نمایش، به راستی نباید کسی را شگفت زده کند.

مولوی عبدالحمید و "شورای راهُبردی" در این زمین بازی کردند و امروز خود را به دُرُستی باخته می بینند. این درک در درجه نخُست محصول گشوده شدن زمین بازی دیگری است که جامعه مُعترض آن را شکل داده و قواعد آن را تنها نیازها و خواسته های خودش تعیین می کند. سیستان و بلوچستان یکی از کانونهای خیزش دی ماه بود و از آن پس نیز به گونه پیوسته شاهد اعتراضهای گوناگونی بوده است.

سرچشمه این نارضایتی در دست است؛ در کنار بی عدالتی اقتصادی و به فلاکت کشیده شدن مردُم سیستان و بلوچستان، آنها با ستم عُریان مذهبی و سیاستهای فرقه گرایانه حُکومت نیز دست به گریبان هستند. "نظام" آنها را شهروند درجه دُوُم به حساب می آورد و در هر بخش از زندگی اجتماعی و اقتصادی این جایگاه را به آنان یادآوری می کند.

اعتراضهای فزاینده در شهر و روستاهای اُستان بیانگر این واقعیت است که مردُم به حُکومت و وعده های آن اعتماد ندارند و نمایشهای بیهوده انتخاباتی آنها را به این نتیجه رسانده که باید خواست و اراده شان را فرای صندوقهای رای حُکومت ابراز دارند.

از این تجربه باید آموخت و در گام اول برای پرهیز از فریب نخوردن در آینده، باید اعتماد به حُکومت و باندهای چرب زبان آن را کنار گذاشت و مفتون ژستهای حیله گرانه همچون دادن تریبون در روزنامه حُکومتی نشد. مُهمترین گام اما در این راه، چرخش نگاه و باور به تغییر از "پایین"، همراهی با آن و اعتماد به قُدرت جامعه در برآوردن آن است.

*********************

نامه امام جمعه اهل سنت زاهدان به آیت الله سیستانی

مولانا عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام‌جمعه اهل‌سنت زاهدان در نامه‌ای به آیت‌الله سیدعلی سیستانی، مرجع تقلید شیعیان در عراق ضمن اشاره به تحولات بعد از انتخابات پارلمانی عراق نوشت که در این کشور پس از سال‌ها ناامنی و ناامیدی اکنون شرایط ایجاد یک دولت فراگیر متشکل از تمام اقوام و پیروان مذاهب و ادیان فراهم شده است.

به گزارش دویچه وله، امام‌ جمعه اهل‌سنت زاهدان در قسمت دیگر از نامه خود مشکلات سنی‌های ایران بعد از انقلاب ۵۷ را برای آیت‌الله سیستانی تشریح کرده و نوشته است که با گذشت ۴۰ سال از انقلاب هنوز هم مشکلاتی چون "تبعیض شدید"، کمبود آزادی‌های مذهبی"، "عدم بکارگیری شایستگان اهل‌سنت در مدیریت‌های کلان" و "عدم تعادل نسبی بین شیعه و سنی در مناطق سنی‌نشین" لاینحل مانده است.

عبدالحمید به عدم تاسیس مسجد اهل‌سنت تهران بعد از چهار دهه انقلاب هم اشاره کرده و از ایجاد محدودیت‌ برای نمازخانه‌ها و برگزاری نمازهای جمعه و اعیاد اهل‌سنت در تهران و برخی دیگر از کلان‌شهرها انتقاد کرده است.

امام جمعه اهل سنت زاهدان از آیت‌الله سیستانی به‌عنوان یکی از مراجع تاثیرگذار در جهان اسلام خواسته‌ که از "نفوذ" خودشان برای رفع دغدغه‌های جامعه اهل‌سنت ایران استفاده کنند تا این "معضل چهل‌ساله" حل‌ وفصل شود.

عبدالحمید: جلوی سفرم به قطر و ترکیه را گرفتند

هم‌زمان با انتشار نامه مولانا عدبدالحمید به آیت‌الله سیستانی روزنامه اعتماد هم روز شنبه ۳۰ تیر مصاحبه‌ای مفصل با عبدالحمید انجام داده است.

امام جمعه اهل سنت ایران به اعتماد گفت: «اخیرا که ما آمدیم افطاری، آقای روحانی از من درباره وضعیت پرسیدند؛ من به ایشان هم گفتم هیچ انتظاری برآورده نشده و ما هم خیلی حیران و متعجبیم كه در سیستان‌ و بلوچستان كوچک‌ترین تغییراتی صورت نگرفته، مناطق دیگر هم طبق اطلاعات ما تغییری صورت نگرفته است؛ و الآن كه مردم در سختی و تنگنا هستند باید فكری كنند كه رضایت مردم را بگیرند.»

عبدالحمید همچنین انتقاد کرده است که "عزمی" برای برآورده کردن درخواست‌های اهل سنت نیست. او از روحانی خواست که عزم جدی داشته باشد.

مهم‌ترین مسئله‌ای که عبدالحمید با اعتماد مطرح کرده تبعیض است. او می‌گوید: «در مناطق سنی‌نشین در استان سیستان‌ و بلوچستان ۷۵ درصد مردم اهل‌سنت‌اند اما در یک اداره‌ای با ۳۰۰ پرسنل در همین منطقه طبق آمار ما ۱۸ نفر اهل‌ سنت هستند. در بعضی از ادارات ۱۵۰ نفری، ۱۰ یا ۵ نفر اهل سنت‌اند. این عدم تناسبی كه ملاحظه می‌كنید در همه مسائل اثر خودش را می‌گذارد. در فقر و بیكاری اثر می‌گذارد.»

عبدالحمید در پایان مصاحبه خود به این هم اشاره کرده است که جلوی سفر او به بعضی از نقاط ایران و کشورهای خارج از جمله قطر و ترکیه گرفته شده است.