گزارش سایت ایران کارگر: با روی کار آمدن حاکمیت «جمهوری اسلامی» در سال ۱۳۵۷در ایران یکی از اقشاری که تحت ستم و فشار دولتی قرار گرفت، مسیحیان و به ویژه نو کیشان مسیحی فارس زبان بودند.

فشارهای ادامه دار بر آنها تا حدی است که یافتن یک جلد کتاب مربوط به آیین مسیحیت نزد آنها کافی‌ست تا ماموران اطلاعات و یا سپاه آن را به عنوان ادله جرم ضبط و پرونده امنیتی برای آنها تشکیل دهند. شرایط تحصیل و استخدام در اماکن دولتی از مشکلات افزوده‌ای است که آنها با آن دست به گریبانند.

این دسته از مردم، مانند سایر اقشار جامعه با مشکلات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی جامعه نیز دست و پنجه نرم می کنند و از هیچ یک از این معضلات در امان نیستند.

مسیحیان در شهرهای مختلف ایران زندگی می‌کنند. رشت، اراک، اصفهان، اهواز، بندرعباس، مشهد و اردبیل از جمله شهرهایی هستند که جمعیت بیشتری از مسیحیان را در خود جای داده‌اند.
طی این سالیان در اثر فشار نهادهای امنیتی، بسیاری از کلیساها که تحت نام کلیساهای جماعت ربانی فعالیت می‌کردند پلمب و تعطیل شد. آخرین شعبه کلیسای جماعت ربانی مرکز در تهران به تاریخ ۵ خرداد ۱۳۹۳ پلمب شد و بنا به اطلاعیه های امنیتی، مسیحیان فارس زبان، حق ورود به کلیساهای غیر فارسی زبان را ندارند.

از سویی دیگر، هیچ کلیسایی وجود ندارد که مراسم ازدواج دو مسیحی فارسی زبان را بسرگزار نماید و نیز هیچ دفترخانه ای در سطح کشور وجود ندارد که ازدواج دو مسیحی فارسی زبان را به روش مسیحی انجام دهد و ثبت نماید.

گفتنی است که مسیحیان فارسی زبان اجازه برگزاری مراسم تدفین را مطابق با آیین مسیحیت ندارند و حتی از آرامگاه مجزا محرومند.

این نوع فشارها تا آنجا ادامه یافت که سبب مهاجرت و کاهش جمعیت تمام اقلیت های دینی در ایران شد.

در پی محرومیت از کلیسای رسمی، زمینه مناسبی برای تشکیل جلساتی تحت عنوان «کلیسای خانگی» گردید. یکی از راه های اصلی شناسایی مسیحیان فارسی زبان، نفوذ به کلیساهای خانگی توسط ماموران وزارت اطلاعات است؛ جایی که می‌توان چندین مسیحی را هم زمان و در یک پرونده به دام انداخت و محکوم نمود.

کشتار و دستگیری و فشار بر جامعه مسیحیان فارسی زبان
در سالیان اخیر مردم ایران شاهد کشتار شمار زیادی از کشیشان و گروندگان ایرانی به آیین مسیحیت توسط این حاکمیت سرکوبگر دینی بوده‌اند.

خاطر‌نشان می‌شود که در سالیان اخیر احکام حبس‌های تعزیری چندین ساله در کنار محرومیت از حقوق اجتماعی، تبعید و غیره علیه مسیحیان صادر شده است. این احکام اتهاماتی نظیر «جاسوسی» و «فعالیت علیه امنیت و منافع ملی» را شامل می‌شود.

در این میان خانواده مسیحیان ربوده‌ شده و یا مفقود و اعدام شده از سوی نیروهای امنیتی وادار به سکوت شده‌اند.

نگاهی کوتاه به کشتار وحشیانه مسیحیان و پیروان سایر مذاهب:
۱. اولین جنایت علیه مسیحیان، تنها ۸ روز پس از سقوط شاه، روز دوشنبه ۳۰ بهمن‌ماه ۵۷ با قتل کشیش ارسطو سیاح در شیراز، صورت گرفت.

۲. قتل بهرام دهقانی فرزند حسن دهقانی مسئول دایره اسقفی ایران با رگبار مهاجمان در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۹ به وقوع پیوسته است.

۳. کشیش حسین سودمند بعد از بازداشت توسط وزارت اطلاعات در تاریخ ۱۲ آذرماه ۶۹، در حیاط زندان به دار آویخته شد. خانواده وی از بازداشتش اطلاع نداشتند و او بدون تشکیل دادگاه به‌رغم داشتن چهار فرزند خردسال اعدام شد.

۴. همچنین کشیش مهدی دیباج که بعد از آزادی نمایشی از زندان، ماموران وزارت اطلاعات او را دو باره ربوده و در ۱۳ تیرماه ۱۳۷۳ به شکل فجیعی کارد‌آجین کردند.

۵. اسقف هائیک هوسپیان مهر که نقش مهمی در آزادی مهدی دیباج و افشاگری در سطح جهانی داشت ۱۱ روز بعد از آزادی مهدی دیباج ربوده شد و به شکل فجیعی توسط ماموران وزارت اطلاعات مثله شد.

۶. شش ماه پس از قتل کشیش هایک، کشیش طاطائوس میکائیلیان، رئیس شورای کشیشان پروتستان، پس از ترک خانه در تهران ربوده و با شلیک گلوله به قتل رسید.

۷. در سال ۱۳۷۵ کشیش محمد باقر یوسفی اهل کلیساهای جماعت ربانی ملقب به روانبخش در جنگل حلق آویز شد.
۸. قربان دردی تورانی، از گروه کلیساهای خانگی در آذر ۱۳۸۴ به قتل رسید. خانواده او جسد غرق در خونش را در حالی که گلویش بریده بود، در برابر خانه‌شان یافتند.

۹. محمد جابری از گروه کلیساهای خانگی در خرداد ۱۳۸۶ به قتل رسید. محمدعلی جعفرزاده از گروه کلیساهای خانگی در خرداد ۱۳۸۶ به قتل رسید.

۱۰. عباس امیری در سال ۱۳۸۷ در ملک شهر اصفهان به دست نیروهای امنیتی به قتل رسید. سه روز پس از مرگ او، همسرش بر اثر جراحت های ناشی از شکنجه ماموران امنیتی درگذشت.

۱۱. همچنین کشیش یوسف ندرخانی کشیش مسیحی فعال در شهر رشت،در سال ۱۳۸۸ به اتهام «ارتداد» به اعدام محکوم شد او در سن ۱۹ سالگی از اسلام به مسیحیت گرویده بود.

۱۲. اسقف تدهیس میکائیلیان اسقف کلیسای انجیلی ایران، در روز ۸ تیر ۱۳۷۳ در تهران ربوده و همان شب به‌قتل رسید.