احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی هم در کانال تلگرامی نگاه متفاوت نوشت: چندین دهه بی‌برنامگی و بخصوص انتقال فشارهای ناشی از تحریم‌های سنگین آمریکا به اقشار محروم و میانی جامعه در چهار سال اخیر، تاب‌آوری مردم در برابر مشقات فزایندۀ زندگی را به طور چشم‌گیری کاهش داده و کاسۀ صبر بسیاری از آنها را لبریز کرده است. نمونۀ مشخص این پدیده تظاهرات مردم شهرهای خوزستان در یک هفتۀ اخیر است.

وی افزود: از این رو، دولت آینده به فرض اراده برای غلبه بر مشکلات، فرصت چندانی در اختیار ندارد و اگر قرار است گامی در این مسیر بردارد، باید شتاب کند و بی‌درنگ کورسوی امیدی در افق آینده بگشاید.بنابراین، دست اندرکاران دولت آینده به جای تعقیب علایق ایدئولوژیک خود که عملاً با بخش عظیمی از جامعه گسست پیدا کرده است، باید میزان تاب‌آوری مردم را به عنوان مهمترین ملاک تصمیم گیری قرار دهند وگرنه وضع به قدری بغرنج خواهد شد که تصور آن هم عذاب‌آور است.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از امتداد، جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی، صنفی و حقوق بشری نیز طی بیانیه ای به حاکمان جمهوری اسلامی هشدار دادند و گفتند: چهره زخمی و قلب رنج دیده امروز خوزستان آیینه ایران فردا است.

در بخشی از این بیانیه آمده است: اعتراضات پردامنه و مکرر که هربار در گوشه ای از ایران شاهد آن هستیم نه توطئه استکبار است و نه حاصل تحریک دیگران. این اعتراضات ناشی از تجمیع بحران های ساختاری در نظام حکمرانی است. خوزستان تنها گوشه ای از محصول ساختار ناکارآمد، فساد ساختاری، سیاستهای سراسر خطا و مدیریت آمرانه و امنیتی است که به گسترش روزافزون نابرابری، تبعیض، فقر و رنج روز افزون مردم ایران منجر شده است.

سرزمینی سرشار از گنج و مملو از رنج، جلگه ای که مامن نفت و گاز و ثروت است اما از تشنگی و فقر‌ و تبعیض، زمینِی سوخته آغشته به خون شده است. خوزستان سرزمینی با مردمی استعمار گریز و مدافعان وطن در زیر بمباران و موشکباران متجاوزین، اکنون شب های داغ تابستان را با تشنگی و بی برقی در خیابان ها میگذراند و به جای بهره مندی از امنیت ایثارگری ها، انرژی ذخیره شده پشت سدها و لذت نسیم خنک کناره های کارون، تشنه کام و رنجور در خاموشی و تاریکی شبانه به ناچار در جستجوی سپری است در برابر گلوله هایی که به سوی اش شلیک می شود.

خوزستان تنها گوشه ای از محصول ساختار ناکارآمد، فساد ساختاری، سیاستهای سراسر خطا و مدیریت آمرانه و امنیتی است که به گسترش روزافزون نابرابری، تبعیض، فقر و رنج روز افزون مردم ایران منجر شده است. واقعیت این است که فشارهای اقتصادی و معیشتی امروز ناشی از تحریم و تورم؛ ناامیدی و دلخستگی عمومی از ناکارآمدی های نظام حکمرانی و تبعیض و نابرابری منبعث از فسادهای گسترده و خشم برخاسته از انکار و فرافکنی همه این‌ بحران ها و مشکلات از سوی حاکمیت و مسئولان حکومتی؛ کاسه های صبر را لبریز کرده و از آستانه تحمل مردم گذشته است.

اعتراضات پردامنه و مکرر که هربار در گوشه ای از ایران شاهد آن هستیم نه توطئه استکبار است و نه حاصل تحریک دیگران. این اعتراضات ناشی از تجمیع بحران های ساختاری در نظام حکمرانی است. این حق غیر قابل کتمان مردم ناراضی است تا در شرایط فقدان مطبوعات و رسانه های آزاد و محرومیت از احزاب و تشکل های مستقل و منتقد با تشکیل اجتماعات و تظاهرات خیابانی دردهای شان را فریاد بزنند و داد خواهی کنند. اما حکومت با خشونت ورزی پادگانی، حذف رسانه ای، کیفرهای قضایی و راه اندازی ماشین سرکوب پاسخ معترضان را میدهد و آنها را تهدید میکند. این روش حکمرانی که بقا و‌ تداوم خود را تنها در سایه ” النصر بالرعب” یافته هیچ گونه مسیر و‌ منفذی برای اصلاح باقی نگذارده و هر روز هزینه ملی را برای گذار به دمکراسی و توسعه و رفاه افزایش داده است.

هشدارهای کارشناسان درباره بروز و ظهور بحران های زیست محیطی کشور سال ها نادیده گرفته شد و تنها پاسخ نظام حکمرانی به اعتراضات صاحب نظران از جمله فعالان زیست محیطی وارد اوردن اتهام سیاه نمایی؛ تبلیغ علیه نظام یا جاسوسی برای بیگانگان بوده است. بودجه های میلیاردی و سرمایه های ملی به دالان های پیچیده امنیتی، نظامی و قضایی و تقویت تکنولوژی سرکوب تخصیص داده شده است. به این ترتیب حاکمان بر شاخه نشسته و بن می بُرند. آنها در آینده ای نه چندان دور باید پاسخگوی این رفتارها و تصمیمات مغایر با منافع ملی خویش باشند. در دنیای امروز هیچ حکومتی در جهان حق ندارد اعتراضات مسالمت آمیز مردم را با گلوله و شلیک تیر پاسخ دهد.

پروانه سلحشوری، نماینده اصلاح طلب مجلس دهم به موضوع بی آبی در خوزستان واکنش نشان داد و در توئیتی نوشت: ‏موضوع فقط ‎خوزستان بی‌ آب نیست. کجای ایران آباد است که فقط خوزستان مانده باشد...چه کرده‌اید با این همه نعمت که پس از سالها مدیریت باید نظاره‌گر مرگ تدریجی مردم، طبیعت و عقب‌ماندگی سرزمین‌مان باشیم. خدا می‌داند تاوان چه چیز را پس می‌دهیم...