خبرگزاری تسنیم نزدیک به سپاه پاسداران نوشته است رزمایش نیروی زمینی ارتش با حضور تیپ‌های زرهی و توپخانه و با پشتیبانی بالگردهای هوانیروز آغاز شده است.

در این گزارش‌ها به منطقه دقیق برگزاری مانور اشاره نشده و فقط گفته شده مانور در «منطقه عمومی شمال غرب کشور» اجرا می‌شود.

به گفته برخی ناظران، تب جنگی در مرزهای ایران با جمهوری آذربایجان همچنان بالاتر می رود و نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به یک قدرت نمایی تازه در آن نقطه دست زده اند که بی تردید، دولت باکو نسبت به آن سکوت نخواهد کرد.

الهام علی‌اف، رئیس‌جمهوری آذربایجان، چند روز پیش برگزاری مانور نظامی در نزدیکی مرزهای جمهوری آذربایجان را بسیار تعجب‌ برانگیز توصیف کرده و گفته بود «هر کشوری می‌تواند در قلمروی خودش رزمایش انجام دهد. این حق مسلم آن‌هاست. اما چرا حالا و چرا در مرز ما؟»

این در حالیست که به دنبال جنگ سال گذشته قره‌باغ و توافق آتش‌بس میان ارمنستان و جمهوری آذربایجان حضور نظامیان جمهوری آذربایجان در مناطق مرزی با ایران پررنگتر شده و بخشی از جاده اصلی میان ایران و ارمنستان تحت کنترل آنها در آمده است.

نزاع تهران و باکو هنگامی بالا گرفت که ارتش آذربایجان، پس از پیروزی در جنگ با ارمنستان بر سر مالکیت قره باغ اولیا، یک رزمایش گسترده نظامی، همراه با ارتش های ترکیه و پاکستان، در نزدیکی آب های دریای خزر برگزار کرد که نشان از انزوای گسترده تر جمهوری اسلامی است – در حدی که دولت شیعه آذربایجان به دو حکومت اهل تسنن در پاکستان و ترکیه دست اتحاد می دهد که طبعا موجب نگرانی و ناخشنودی رژیم ایران می شود.

این در حالیست که حکومت ایران تاکید دارد که مخاطب مانور و حضور نظامی در مرزهای شمال غربی کشور، اسرائیل است.

جمعه پیش حسن عاملی، امام جمعه اردبیل در خطبه‌های نمازجمعه گفت که این رزمایش «پاسخی به حضور اسرائیل» در جمهوری آذربایجان است.

جمهوری آذربایجان از جمله کشورهای همسایه ایران است که با اسرائیل ارتباطات دوستانه‌ای دارد و این مساله همواره با نارضایتی جمهوری اسلامی همراه بوده است.

در همین حال یک عضو هیات علمی دانشگاه تهران با بیان اینکه موازنه ژئوپلیتیکی در حوزه قفقاز جنوبی با دو رویکرد در حال تغییر است، گفت: رویکرد اول تلاش جمهوری آذربایجان برای خروج از انفعال و انزوای سخت ژئوپلیتیکی از طریق منزوی کردن ایران در این منطقه با روش های تقلیدی و ترکیبی است.

کیومرث یزدان پناه گفت: و رویکرد دوم احیای ترکیه با گسترش قلمرو نفوذش در منطقه و بسط عینی حوزه ژئوپلیتیکی آناتولی که به حسرت یکصد ساله اخیر آنان تبدیل شده است. در همین راستا چه بسا که ما در آینده شاهد دیوار کشی در مرزهای مسطح و غیر جنگلی با جمهوری آذربایجان و ایران هم باشیم!

وی افزود: اما نکته کلیدی این است که دست ایران در شرایط فعلی‌ برای تنبیه جدی باکو بسته است. متاسفانه دلیل اصلی رفتارهای امروز جمهوری آذربایجان نتیجه حمایت های احساسی ایران از جنگ قره باغ به نفع باکو در سال گذشته بود که ایران اصلا نباید از این جمهوری حمایت می کرد.

این استاد دانشگاه افزود: در حال حاضر نیز عمده موضعگیری های ایران در قبال یاغی گری آنکارا و باکو منفعلانه است و طرف مقابل از رفتارهای متناقض و پر از اشتباه ایران ، پیام بازدارنده ای از تهران دریافت نمیکند.

وی گفت: انفعالی که گرفتارش هستیم ریشه در مسائل مختلف و اشتباهات پر هزینه ای دارد که در این منطقه مهم از زمانی شروع شد که در سال ۱۹۹۳ در کنفرانس تهران وا دادیم و نتیجه آن شد که حیدر علی اف بعد از نماز جمعه اجباری دانشگاه تهران و بازگشت به باکو اسب خود را زین کردند که با نادیده گرفتن ایران سهم ما را در خزر غارت کنند و ما امروز به جای راهبردی اثر گذار، چاره را در فحاشی و نثار کردن مرگ به سران این کشورها می بینیم و همچنان مرغ ما یک پا بیشتر ندارد.