محمدرضا شجریان، استاد برجسته آواز و موسیقی اصیل ایران، پس از مبارزه‌ ای طولانی با بیماری سرطان در روز ۱۷مهرماه ۱۳۹۹ درگذشت و متأسفانه ایران یکی از بزرگترین هنرمندان خود را از دست داد. هر چند که آثار و کارنامه درخشان هنری او ماندگار و در شمار ذیقیمت‌ترین ذخایر هنر ملی ماست.

استاد شجریان از جمله هنرمندانی بود که با ابداع روش های جدید و استفاده از ذوق و استعداد فطری خویش موسیقی اصیل و آوازی ایران را با حفظ اصول و مبانی‌اش از اوایل دهه پنجاه خورشیدی با ارائهٔ آثار خود متحول کرد.

استاد شجریان با وجود این‌که به‌قول خودش هیچگاه نخواسته بود وارد فعالیت‌های سیاسی شود، اما با دیدن جنایات وحشیانه خامنه ای و پاسدارانش در سرکوب قیام مردم تهران در سال۱۳۸۸ به‌ شدت بر آشفت و لب به اعتراض علیه رژیم حاکم گشود.

در واکنشی لئیمانه، رژیم ولایت فقیه که تاب تحمل هیچ صدای مخالفی را ندارد، کینه ضدانسانی خود را با محروم کردن وی از اجرای کنسرت و هم‌چنین حذف دعای ربنای ماه رمضان او از رادیو و تلویزیون های سراسری به نمایش گذاشت.

استاد شجریان یکبار در اردیبهشت ۱۳۹۴ در مراسم یادبود حافظ، در پاسخ به درخواست حاضران برای خواندن گفت: "من در کشوری زندگی می‌کنم که چند سال است حق خواندن برای مردم خودم را ندارم."

او بارها در مصاحبه‌هایش نیز به صراحت اذعان کرد که در مقابل یک رژیم دیکتاتوری قرار گرفته که می‌خواهد او را به ندامت وا دارد و او حاضر به قبول آن نیست.

فیلم زیر: تصنیف فرزندان شجریان در غم فراق پدر

همایون شجریان در نخستین سالگرد درگذشت پدر و به یاد وی، تصنیف «شباهنگ» را به علافمندان موسیقی و این استاد فقید آواز ایرانی تقدیم کرد. همایون شجریان در ابتدای توضیحی که برای تصنیف «شباهنگ» آورده، به بیتی از غزل سعدی اشاره کرده است:
«با این در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود»

متن این تصنیف که با صدای همایون شجریان و همراهی مژگان شجریان ارائه شده است، به شرح زیر است:
تو ای مرغ حق٬ ای فسانه به شب
نگه کن که جانم رسیده به لب
که من همچو تو وامانده ام به شب و تنهایی
به ویرانه‌ام بنشسته‌ام که مگر بازآیی
ای مرغ حق افسانه‌ی ویرانه‌هایی
ویرانه‌ای شد قلب من امشب کجایی
تا سر کند سوزِ درون نایِ دل من
بنشین دمی بر بامِ من سر کن نوایی
غمِ تلخ شب را تو میدانی
که در شهر شب‌ها نوا خوانی
بمان با من امشب که دلتنگم
چرا از شبِ من گریزانی
به ویرانه‌ی من بنشین
مرا از غمِ دل برهان
بخوان نغمه‌ای در دل شب
مرا سوی مستی بکشان
همدم شب‌هایی در غمِ تنهایی بیا٬ بیا
غمِ تلخ شب را تو میدانی
که در شهر شب‌ها نوا خوانی
بمان با من امشب که دلتنگم
چرا از شبِ من گریزانی