این منبع نوشت: روسیه طی ۱۰ روز، با پیشی گرفتن از ایران و کره شمالی به کشوری تبدیل شد که بیشترین هدف تحریم‌ها در جهان قرار گرفته است.

از سوی دیگر معاون نخست‌وزیر روسیه دوشنبه شب هشدار داد چنانچه ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا واردات نفت از روسیه را ممنوع کنند قیمت آن ممکن است به بیش از ۳۰۰ دلار به ازای هر بشکه برسد.

وی در یک پیام ویدئویی که در تلویزیون دولتی روسیه پخش شد تصریح کرد: کاملا مشخص است که ممنوعیت نفت روسیه تبعات فاجعه‌باری برای بازار جهانی به همراه خواهد داشت.

در همین حال شبکه خبری الجزیره انگلیسی در تحلیلی گفت: ا گر پوتین رویکرد فعلی را به سرعت تغییر ندهد، روسیه ممکن است در یک فاجعه اقتصادی مشابه فاجعه ۱۹۱۸ گرفتار شود. آن چه در انتظار روسیه است احتمالا بسیار بدتر از هرج و مرج دهه ۱۹۹۰ میلادی خواهد بود.

این منبع افزود: امروز به نظر می‌رسد روسیه در آستانه فروپاشی اقتصادی است فروپاشی‌ای که در تاریخ پس از جنگ جهانی دوم مشابهی ندارد. تصمیم ایالات متحده و اتحادیه اروپا برای تحریم بانک مرکزی روسیه در تاریخ ۲۸ فوریه اساسا به مثابه قطع نخاع اقتصاد آن کشور بود. بدهی‌های روسیه نکول شده است (به ناکامی در پرداخت فوری سود یا اصل سرمایه در زمان مقرر نکول یا ورشکستگی گفته می‌شود، م.). وضعیت به ضرر صادرات نفت روسیه است. به زودی ارزش روبل روسیه بیش از قبل سقوط خواهد کرد و این امکان وجود دارد که در آینده نزدیک سطح کیفیت زندگی اکثر ساکنان روسیه در حد استاندارد‌های ایران یا حتی ونزوئلا تنزل یابد.

متاسفانه به نظر می‌رسد پوتین که ادعا می‌کند دکترای اقتصاد دارد آماده و مایل است روسیه را نه تنها به هرج و مرج دهه ۱۹۹۰ بازگرداند بلکه در وضعیتی حتی سخت‌تر مشابه وضع سال ۱۹۱۸ میلادی قرار دهد. روسیه در پاسخ به تحریم‌های سرکوب کننده، بدهی‌های خود را به سلاح تبدیل کرده و سایر کشور‌ها را به آغاز جنگ اقتصادی بر سر گاز و احتمالا سایر کالا‌ها تهدید کرده است. پوتین توانایی ایجاد ویرانی قابل توجه در اقتصادی جهانی را دارد. با این وجود، او فاقد زرادخانه‌ای است که بتواند با تحریم بدهی دولتی قابل مقایسه باشد.

پوتین می‌دانست که این خطری است که او برای شروع یک جنگ همه جانبه در اوکراین با آن مواجه خواهد شد. «جو بایدن» رئیس جمهور امریکا از اولین روز‌های ریاست جمهوری خود این پیام را ارسال کرده بود که محدود کردن دسترسی روسیه به بازار‌های مالی جهانی و محدود کردن اقتصاد آن هسته اصلی اقدامات ایالات متحده را تشکیل می‌دهند. پوتین احتمالا هنوز امیدوار بود که ایالات متحده و اروپا در دستور کار تحریم‌ها علیه روسیه دچار اختلاف نظر و تفرقه شوند و احتمالا انتظار نداشت که بروکسل و برلین تا این اندازه متحد با یکدیگر عمل کنند.

با این حال، زمانی که پوتین با بی‌اعتنایی نسبت به جمعیت غیرنظامی اوکراین گلوله باران بزرگ‌ترین شهر‌های آن کشور را آغاز کرد چنین پاسخ تحریمی‌ای ضروری بود. ولادیمیر پوتین تنها مسئول تخریب معیشت اقتصادی مردم روسیه است.

روسیه اکنون با انتخابی بین یک بحران اقتصادی دیگر به سبک سال‌های ۱۹۱۸.۱۹۹۱ یا ۱۹۹۸ میلادی روبرو است. اگر پوتین از اوکراین عقب نشینی نکند یا مردم روسیه نتوانند باعث ایجاد تغییری در استراتژی کرملین شودند یک فروپاشی به سبک ۱۹۱۸ میلادی سناریوی اصلی پیش روی روسیه خواهد بود و در آن صورت تکرار وضعیت دهه ۱۹۹۰ میلادی به گزینه‌ای خوش بینانه تبدیل خواهد شد.

پسرفت تاریخ و اروپای تحقیر شده در جنگی روسی

حداقل یک دهه است که در ذیل تحولات تازه و قدرت گیری مجدد روسیه و افول ناتو، صدا‌هایی شنیده می‌شود که درباره بازگشت قرن نوزده هشدار می‌دهند! عمدتا از این لحاظ که نظام بین المللی لغزنده و ژلاتینی امروز، به تمامی گنجایش تحولات بیشتر و یک ساختار جدید موازنه قوا را ندارد و ممکن است ناخواسته و سهوی، مانند جنگ جهانی اول، آتش جنگی بزرگ روشن شود.

به جرات می‌توان گفت هیچ چیز به اندازه حمله امروز روسیه به اوکراین این فرضیه را تصدیق نکرد. روسیه معمایی است که از قرن نوزده گریبانگیر اروپا شده است. نه آن قدر کوچک است که با قلمداد شدن به عنوان قدرتی اروپایی، سامان گیرد و نه آن قدر بزرگ که قدرتی عالم گیر تلقی شود.

با این وصف عصری که از نوامبر۱۹۸۹ با فروپاشی شوروی سابق آغاز شد، امروز خاتمه یافته است. کشورگشایی وقیحانه روسیه، پایان قرن ۲۱ تحقیر شده و آغاز دورانی تازه است. هجوم روسیه به اوکراین درست مانند حمله آلمان نازی به لهستان است.

دیپلماسی قایق‌های توپدار بازگشته و تاریخ هم نشان داده همیشه سیر آن خطی نیست و برخی اوقات اسیر دوربرگردان‌های خطرناک می‌شود. درست است که نمی‌توان با قطعیت تمام پیامد‌های گوناگون این حمله را از حالا پیش بینی کرد، اما یک نکته روشن است: اگر روسیه بدون مجازات در برود و قدرت‌های غربی نتوانند آن را به نقطه اول باز گردانند، جهان عملا به دوران صلح مسلح میان سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۴ بازگشته است.