یک مقام ارشد وزارت دفاع آمریکا به خبرنگاران گفت: آنها به طور مشخص برای قرار گرفتن در وضعیتی که به مدت سه هفته در چندین محور زمین‌گیر شوند و برای سوخت‌رسانی، تامین آذوقه و مهمات دچار مشکل شوند، آمادگی نداشتند.

به گفته این مقام آمریکایی، تنها موفقیت اخیر ارتش روسیه تصرف شهر ایزیوم در شرق اوکراین است. بر این اساس ضعف فرماندهی و اطلاعات ضعیف باعث کاهش روحیه نظامیان روسیه شده است.

همزمان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد در توییتی نوشت: پوتین هرگز در اوکراین پیروز نخواهد شد.

به گزارش آسوشیتدپرس، این مقام آمریکايی گفت: مهم نیست که پوتین چه پیشرفت‌هایی می‌کند. ایالات متحده در کنار اوکراین و مردم اوکراین می‌ایستد. روسیه برای جنایات خود مانند بمباران تئاتر در ماریوپول پاسخگو خواهد شد.

در همین حال ناظران می گویند روسیه دارد هر دو جنگ را می‌بازد؛ هم تبلیغاتی و هم رزمی.

ایندیپندنت در مقاله ای نوشت: با گذشت سه هفته از جنگی که قرار بود سه روز طول بکشد، و با اقتباس از حسن تعبیر معروف امپراتور هیروهیتو در ۱۹۴۵ بعد از بمب‌باران اتمی هیروشیما و ناکازاکی، «وضعیت جنگی لزوما به نفع روسیه نیست». در جبهه تبلیغات که قطعا چنین به نظر می‌رسد.

اکنون مثل دوران استالین، نمی‌توان مردم را از فکر کردن یا حرف زدن بازداشت. رسانه‌های اجتماعی یکی از راه‌هایی بود که مردم روسیه می‌توانستند از طریق آن حقیقت را بیابند، اما یا پوتین آن‌ها را تعطیل کرده است، یا مثل فیس‌بوک احساس کرده‌اند باید از صحنه کنار روند. با این حال، روسیه دیگر یک کشور منزوی نیست و برخی ارتباطات با جهان خارج برقرار است.

بدون شک بسیاری از روس‌ها همچنان تمام گفته‌های پوتین را باور می‌کنند، اما روسیه از تغییرات سیاسی در زمانی که جنگ به بیراهه می‌رود، مصون نیست. انقلاب‌های ۱۹۰۵، ۱۹۱۷ و ۱۹۹۱ به ترتیب در برابر ژاپن در اقیانوس آرام، علیه آلمان و اتریش در جنگ جهانی اول، و از دست دادن افغانستان و جنگ سرد با غرب، همگی در پی مشکلات اقتصادی و شکست‌های تحقیرآمیز در جنگ رخ داد.

فشار واقعی بر روسیه هنوز شروع نشده است. جنگ اقتصادی، که از تحریم‌های نمادین خیلی پیش‌‌تر رفته‌ایم، همواره [روشن بود که] به دو طرف آسیب می‌رساند. غرب نفت و گاز خود، و روسیه منابع مالی ماشین جنگی‌اش را از دست می‌دهد. تاثیر تحریم‌های شخصی بر الیگارش‌ها، و به همین ترتیب کمبودها و ناپدید شدن سرمایه‌گذاری‌های غربی به مرور زمان مشخص می‌شود. مثلا چند هفته طول می‌کشد تا سقوط ارزش روبل در اقتصاد کاملا تاثیر بگذارد.

چنانچه «عملیات نظامی ویژه» (حسن تعبیر فعلی پوتین) با سرعتی برق‌آسا پیش می‌رفت، تمام این‌ها و شکست در جنگ تبلیغاتی برای پوتین پذیرفتنی ‌می‌بود، چون قرار بود تا زمانی که مردم روسیه به خاطر از دست دادن همبرگرهای مک دونالد، مالکیت چلسی اف‌سی، و خودروهای لادای ساخت رنو غصه‌دار ‌شوند، جنگ تمام شود و به پیروزی برسد.

صد البته، مهارت سنتی ارتش روسیه در اسراف، فساد، ناکارآمدی و برنامه‌ریزی ضعیف، به این معنا است که این جنگ تا پیروزی فاصله زیادی دارد و شاید هرگز چنین اتفاقی نیفتد؛ به معنای یک اوکراین آرام که رضایتمندانه در قلمرو نفوذ جدیدی قرار گرفته باشد.

قرار بود ولودیمیر زلنسکی تا الان به آمریکا گریخته باشد، ارتشش درهم شکسته باشد، و مردمش به استقبال «منجیان» رفته باشند. در مقابل، پوتین عاجزانه از چین پهپاد و از سوریه سرباز می‌خواهد. یادآوری می شود «وضعیت جنگ لزوما به نفع روسیه نیست.»