در شرایط عادی، اوکراین پیشگام صادرات مواد غذایی است. در حال حاضر، محاصره دریایی روسیه صادرات غله‌ی اوکراین را سد کرده‌ است. اگر این محاصره ادامه پیدا کند، ده‌ها هزار تُن غذا در سیلوها فاسد خواهد شد و ده‌ها میلیون انسان در آفریقا و آسیا گرسنه خواهند ماند.

دهشت برنامه ایجاد گرسنگی پوتین آن‌قدر عظیم است که از درک آن عاجزیم و همچنین مایلیم فراموش کنیم که غذا برای سیاست تا چه حد حیاتیست. چند مثال تاریخی می‌تواند در درک عظمت آن به ما کمک کند.

ایده‌ی این که کنترل غلات اوکراین می‌تواند دنیا را تغییر دهد، جدید نیست. هم استالین و هم هیتلر آرزوی چنین کاری را داشتند. از دیدِ استالین خاک سیاه اوکراین می‌بایست برای ساخت اقتصاد صنعتی اتحاد شوروی مورد استفاده قرار گیرد. در واقع، کشاورزی اشتراکی حدود چهار میلیون اوکراینی را به کام مرگ فرستاد.

به طرزی رعب‌آور، در حالی که مردم گروه گروه جان می‌باختند، استالین خودِ اوکراینی‌ها را مقصر قلمداد می‌کرد. پروپاگاندای شوروی افرادی که توجه جهان را به قحطی جلب می‌کردند، "نازی" می‌خواند.

نازی‌های واقعی نیز ایده‌های مشابهی داشتند. آنان ایده‌ی کنترل کشاورزی اوکراین را می‌پسندیدند. این مساله در واقع هدف اصلی جنگ هیتلر بود. هیتلر به امید گرسنگی‌دادن به میلیون‌ها شهروند شوروی، می‌خواست غلات اوکراین را از اتحاد شوروی به آلمان هدایت کند.

جنگ جهانی دوم بر سرِ اوکراین و به میزانی قابل‌توجه، در اوکراین و بین دو دیکتاتوری که می‌خواستند محصولات غذایی را کنترل کنند، رخ داد.

سیاستِ دستکاری حافظه جمعی روس‌ها راه را برای برنامه گرسنگیِ قرن ۲۱ آماده کرد. به روس‌ها گفته شده که قحطی استالین یک اتفاق بود و اوکراینی‌ها نازی هستند. این سیاست، دزدی و محاصره را پسندیده و مقبول جلوه می‌دهد.

باور دارم که برنامه ایجاد گرسنگی پوتین قرار است در سه سطح کار کند:

اول، این برنامه، با قطع جریان صادرات اوکراین، بخشی از تلاش بزرگتر برای نابودی حاکمیت این کشور است.

دوم، برنامه ایجاد گرسنگی پوتین قصد دارد سبب مهاجرت‌های وسیع از آفریقای شمالی و خاورمیانه شود؛ مناطقی که معمولا از صادرات اوکراین تغذیه می‌شوند. این مهاجرت‌ها سبب بی‌ثباتی در اتحادیه‌ی اروپا می‌شود.

آخرین و وحشتناک‌ترین، قحطی جهانی زمینه‌ای ضروری برای کمپین تبلیغاتی روس‌ها علیه اوکراین است. مرگ واقعی در ابعاد وسیع به عنوان زمینه‌ای برای برتری تبلیغاتی ضروریست.

هنگامی که شورش‌های غذا آغاز شوند و گرسنگی شیوع پیدا کند، پروپاگاندای روس اوکراین را مقصر قلمداد می‌کند و خواهان به رسمیت شناخته‌شدنِ مناطق اشغال‌شده‌ی اوکراین و برداشته‌شدنِ همه‌ی تحریم‌ها می‌شود.

روسیه گرسنگی را به آسیایی‌ها و افریقایی‌ها تحمیل می‌کند تا در جنگ اروپایی‌اش پیروز شود. این سطح جدیدی از استعمارگری و آخرین فصل از سیاست خلقِ گرسنگی است.

روزنامه مستقل