خبرگزاری ایسنا بر همین اساس در گزارشی نوشته بود: بنابراین چین نسبت به سایر شرکای منطقه‌ ای و خاورمیانه‌ای خود، روی ایران حساب ویژه‌تری باز می‌کند...

غافل از این‌که، آن طرفی که روی دیگری «حساب ویژه‌ای» باز کرده است، خامنه ای است نه چین!

قیام دموکراتیک مردم ایران که به راستی «یک جنگ تمام‌عیار» از طرف مردم ایران علیه رژیم خامنه ای بود علاوه بر بازگشت‌ناپذیری و تاثیرات داخلی فراوان، روی عامل بیرونی و طرف‌حساب‌های خارجی هم اثر کرد و خیلی از چشم و گوش‌های بسته را بینا و شنوا کرد. در واقع با خون بهترین و شجاع‌ترین فرزندان ایران‌زمین جامعه جهانی هم از خواب بیدار شد و چون آینده‌ای در ایران نمی‌دید مجبور شد کم‌کم از رژیم فاصله بگیرد.

در نتیجه آن «حساب ویژه» خیالی تبدیل به حساب واقعی چین روی کشورهای عربی باثبات خلیج فارس و «کشش به سمت بازیگران بدون ریسک و اجتناب از بازیگران پر تنش» شد و ناگهان رژیم ولایت فقیه وقتی پشت سر خودش را نگاه کرد متوجه شد که «چین پشت ایران را خالی کرده است»! (از روزنامه های مردمسالاری و آرمان)

در واقع روز ۱۸ اذر ۱۴۰۱ بود که دو کشور چین و عربستان بیانیه مشترکی صادر کردند و چین با فاصله گرفتن آشکار از ایران همراه با سایر کشورهای عربی خواستار عدم مداخله در امور داخلی کشورهای دیگر و احترام به اصول حسن همجواری و... شد و در ضمن بسیاری از توافقات اقتصادی نیز به امضای طرفین رسید که نه‌تنها انزوای جمهوری اسلامی را بیشتر کرد بلکه باعث وحشت خامنه ای از این امر شد که «قرارداد چین و اعراب نقطه عطفی تاریخی است که صفحه ژئوپلیتیک منطقه را دگرگون می‌کند. در واقع ائتلاف جدیدی علیه حکومت ایران شکل گرفته است که این بار البته می‌تواند خشن‌تر و بی‌پرواتر باشد»

جالب این‌که هراس جمهوری اسلامی در این محدوده نماند و در ناصیه چین، روسیه را هم دید و در حساب کتاب‌های خودش پروژه همکاری با روسیه را هم بر باد رفته دید و پیش خودش به حساب کتاب افتاد که از کجا معلوم که «سناریوی چین و اعراب این بار از سوی روسیه تکرار نشود و بلکه محتمل‌تر است» (از روزنامه شرق)

نتیجه این‌که به‌دلیل رنگین شدن کف خیابانهای ایران‌ از خون جوانان معترض، همه دنیا فهمید که دیگر رژیم ولایت فقیه به بن‌بست رسیده است و باید معادلات و مناسبات خود را با چنین حکومتی مورد تجدیدنظر جدی قرار دهند. در همین راستا بود که مقامات چینی پس از دوشیدن سالیان و استفاده حداکثری از منابع ایران متوجه شدند که دیگر نظام ولایت فقیه محل مناسبی برای سرمایه‌گذاری نیست و این رژیم رفتنی است.