وی ادامه داد: «به نظر من تا زمانی که ژئوپولتیک ایران بسته است، این مشکلات و احتمالات وجود دارد. حالا ممکن است برخی از مسئولان عنوان کنند که روابط ایران با همسایگان و منطقه و حتی نقاط مختلف جهان بسیار مثبت و مفید است، اما این واقعیت ندارد. زیرا همین الان به روابط ایران با همسایگان توجه کنید. به عنوان نمونه ما نه تنها رابطه‌مان با آذربایجان و ترکیه و عربستان و ... بهتر نشده بلکه بدتر هم شده است. از طرف دیگر رفتار نخست وزیر عراق را هم که اخیرا مشاهده کردید و دیدید که از اصطلاح «خلیج عربی» به جای «خلیج فارس» استفاده کرد که این معنی دار است و باید به آن توجه کنیم. رابطه مان با کشور‌های جنوب خلیج فارس هم بهتر نشده است. از طرف دیگر در شرق هم به عنوان نمونه با طالبان یک رابطه کاملا معمولی داریم.»

او تاکید کرد: «شرایطمان در غرب اروپا هم به دلیل همین مسائل هسته‌ای و حقوق بشری به شدت متشنج و نامطلوب است. به عبارت ساده‌تر عملا «ژئوپولتیک ایران بسته شده است». باید توجه داشت که این بسته شدن ژئوپولتیک ایران مشخصا بر همه حوزه‌ها و مسائل در حال اثرگذاری است. ما در حال حاضر هیچ رابطه‌ای با کشور‌های خارجی نداریم و این در حالی است که دیپلماسی معنا و مفهوم وظیفه‌اش همین است. ما باید بتوانیم این قفل را باز کنیم و باید از این ژئوپولتیک بسته خارج شویم. اما این تا زمانی که سیاست خارجی باز و فراخ نداشته باشیم، امکان‌پذیر نیست و نخواهد بود.»

سفیر اسبق تصریح کرد: «البته بخشی از این مسئله مربوط به مسائل هسته‌ای و مذاکرات است و مادامی که ما نتوانیم این مذاکرات را به نتیجه برسانیم و دستاوردی داشته باشیم، نمی‌توانیم به گسترش و بهبود سیاست خارجی خود امیدوار باشیم. وقتی می‌گویم باید ژئوپولتیک ایران باز باشد به این معنی است که ما بتوانیم فعالیت‌های اقتصادی و فرهنگی و سیاسی داشته باشیم. اما وقتی مذاکرات به نتیجه نمی‌رسد و همچنان تحریم‌ها به قوت خود باقی مانده‌اند، ما نمی‌توانیم فعالیت اقتصادی داشته باشیم. پس با این روند همانطور که عرض کردم امکان باز شدن ژئوپولتیک ایران وجود ندارد.»

وی افزود: «از سوی دیگر ما عملا به نوعی اسیر جنگ روسیه و اوکراین هم شده‌ایم و این برای اروپایی‌ها یک دغدغه جدی محسوب می‌شود. ادعا‌هایی که درباره ایران مطرح شده، به قول معروف قوز بالا قوز شده است. واقعیت این است که ما از یک سو هم اسیر فشار افکار عمومی بر دولت‌های جهانی شده‌ایم و هم جنگی که هیچ ارتباطی با ما نداشت، برایمان دردسر شده است. یعنی ما صرفا با فشار افکار عمومی مواجه نیستیم. مسئله اوکراین به حدی مهم است که وقتی آقای جوزف بورل با آقای امیرعبداللهیان دیدار کردند، از ایشان خواستند که دیپلمات‌های ایرانی با مقامات اوکراینی گفتگو و مذاکره کنند تا آن‌ها هم قانع شوند که ایران هیچ نقشی در جنگ ندارد.»

این استاد دانشگاه در خصوص برنامه غربی‌ها برای ایران، گفت: «واقعیت این است که الان اروپا و آمریکا هم در خصوص ایران گیج هستند و نمی‌دانند بهترین رویکرد در قبال ماجرا‌های اخیر چیست. حتی تا حدودی هم میان آن‌ها اختلاف نظر وجود دارد. به عنوان مثال در موضوع مذاکره، آمریکایی‌ها تمایل بیشتری به توافق و به نتیجه رسیدن مذاکرات دارند و درست است که مطرح می‌کنند دیگر تمایلی به مذاکره ندارند، اما من معتقدم مذاکراتی در حال انجام است که شاید غیرمستقیم باشد، اما قطعا وجود دارد. اما اروپایی‌ها دیگر برایشان موضوع مهم و جذابی نیست و مسئله افکار عمومی و جنگ اوکراین برایشان بسیار مهم‌تر است.»

او در پاسخ به این سوال که دستگاه دیپلماسی چه اقدامی باید برای کنترل اوضاع انجام دهد گفت: «به نظر من اصلا الان موضوع اصلی دستگاه دیپلماسی نیست. یعنی وزارت امور خارجه به تنهایی نمی‌تواند در شرایط فعلی خیلی مشکل‌گشا باشد. بخش عمده مسئله فعلی از داخل و سیاست داخلی نشات می‌گیرد. یعنی بیشتر از آنکه دیپلمات‌های ما بتوانند اقدامات مثبت و مفید داشته باشند، ما نیاز داریم تصمیم‌گیرندگان داخلی اصلاحاتی در رفتار و تصمیمات خود ایجاد کنند. ما امروز بیشتر از هر چیزی، نیازمند تفاهم بین حاکمیت و معترضان داخلی هستیم تا یک آرامشی برقرار شود.»