چند روز پیش بود که تعدادی از روزنامه‌نگاران نزدیک به رسانه‌های خاص و پیرو آن‌ها تعداد دیگری از اکانت‌های ناشناس و خاص، درباره موضوعی با عنوان دستگیری یک «ابر جاسوس» خبر‌هایی را مطرح کردند. بعد از آن کم‌کم به صورت قطره‌چکانی اطلاعاتی از فرد مدنظر بیرون داده شد.

نهایتا او معرفی شد: «علیرضا اکبری»، معاون سابق یکی از وزرای دفاع اسبق و مشاور او. وزیر مدنظر هم دبیر فعلی شورای عالی امنیت ملی است: «علی شمخانی». به روایت گزارشی که «ایسنا» منتشر کرده او یک‌بار سال ۱۳۸۷ به اتهام جاسوسی دستگیر می‌شود، اما «تعهد» می‌دهد که دیگر با «سرویس‌های اطلاعاتی ارتباط نگیرد» و بنا بر قولی که داده، حکمش تعلیقی می‌شود.

این در حالی است که همان زمان او در قامت معاون و مشاور وزیر دفاع اسبق با رسانه‌های دولتی گفتگو می‌کرد. موضوعی که محل سوال می‌شود، این است که وقتی شخصی به اتهام جاسوسی بازداشت می‌شود، آن‌طور که «ایسنا» روایت کرده، آیا قول گرفتن و اخذ «تعهد» برای اینکه دیگر جاسوسی نکند، کفایت می‌کند و برای همه این رویکرد قابل اجراست؟

نکته دیگر هم این است که او از سال ۱۳۹۸ بازداشت شده و قاعدتا آن‌ها که باید، خبردار شده‌اند؛ چرا همان زمان یا حتی یکی، دو سال پس از آن این موضوع علنی نشده است؟

نگرانی از تکرار تجربه نفوذ در بالاترین سطوح

پاسدار ضرغامی، وزیر دولت رئیسی، نفوذ علیرضا اکبری تا بالاترین سطوح حکومتی را تجربه تلخی برای نظام دانست و با اشاره به سوابق اکبری از جمله هفتاد ماه حضور در جبهه، چهار سال معاون شمخانی و رفاقت صمیمی و نزدیک با او تا جایی که در اردوی آموزشی مدیران با هم سخنرانی داشتیم، سخن گفته است.

ضرغامی با اذعان به‌این‌که این نفوذ تا سطوح بالایی در نظام تک نمود نیست گفت: نگران تکرار این فرایند هستم.

نورنیوز، رسانهٔ وابسته به شورای عالی امنیت جمهوری اسلامی هم نوشت: مورد نفوذ اکبری نه اولین و نه آخرین مورد در نظام بوده و خواهد بود.