عباس عبدی، تحلیلگر سیاسی در این باره گفت: مشکل اصلی سکوتی است که در برابر این اتفاقات رخ داده است. انتظار این بود که مسوولان و روحانیون خیلی زودتر از دیگران علیه چنین فجایعی موضع‌ گیری کنند. ولی اکنون شاهد سکوتی نسبی هستیم که ممکن است به علامت رضا تعبیر شود.

عباس آخوندی، وزیر سابق و استاد دانشگاه هم در یک توییت مسمومیت سریالی در میان دانش‌آموزان دختر در ایران را جنایت انسانی و فاجعه حکمرانی خواند.

حجت‌الاسلام ️محمد تقی فاضل میبدی (استاد حوزه و دانشگاه) هم در یادداشتی نوشت: حدود سه ماه هست که از مسئله مسمومیت دختران در مدارس قم و جاهای دیگر می گذرد. مسئولان در روزهای نخست جدی برخورد نکرده و شاید اتفاقی دانستند تا نگرانی و هراس خیلی از خانواده‌ها را فرا گرفت.

این نخستین باراست که در ایران چنین اتفاق تلخی میفتد. اتفاقی دردناک و ناگوار و هراسناک. گرانی و تورم و اجاره نشینی و مشکلات معیشتی، با وضع کنونی، که خیلی جانکاه هست، شاید تحمل شود؛ اما مسمومیت به شکل جریانی و حساب شده، آنهم درمدارس دخترانه برای هیچ کس و به هیچ وجه قابل تحمل نیست.

کسانی که برای بدحجابی فریادشان بلند است، چرا اینجا خموشند؟ چرا دیرهنگام اذعان می کنند که این جریان هولناک عمدی است؟ نیروها و نهادهای امنیتی چرا این واقعه اسفبار را پی گیری نمی کنند واگر دنبال می کنند، چرا همچنان مسمومیتها ادامه دارد؟

در مصاحبه ای از قول یکی از پژوهشگران این واقعه، جریانی را نام بردم. مورد اعتراض قرارگرفتم. پرسش حقیر این بوده و هست، مسمومیت دختران معصوم را چرا در قم وبروجرد و احتمالا جاهای دیگر جدی تلقی نمی کنید؟ کسانی که به دوچرخه سواری دختران گیر سه پیچ می دهند، چرا اینجا سکوت برگزیده اند؟

آیا این داستان تلختر از زهر اتفاقی است؟ مذهبی است؟ سیاسی است؟ و یا مانند گرانی دلار به قول آقایان کار دشمن است!؟ و یا انگیزه های دیگر؟ احساس می کنم خطر جدی است.