وال استریت ژورنال هم نوشته است: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تولید اورانیوم غنی‌شده در ایران را تا نزدیکی به درجه تسلیحاتی تأیید کرد. دیپلمات‌های اروپایی گفته‌اند که این امر می تواند محرکی برای آنها شود تا رسما توافق برجام را لغو کنند.

این در حالیست که معاون وزیر دفاع آمریکا در جلسه استماع کمیته نیروهای مسلح کنگره گفته: رژیم ایران اکنون قادر است مواد شکافت‌پذیر یک بمب را در حدود ۱۲روز تولید کند.

سی.ان.ان در این باره گفت: کالین کال یکی از مهمترین ارزیابی‌های دولت ایالات متحده تا به امروز را در مورد برنامه هسته‌ ای رژیم ایران ارائه کرد.

در همین حال دانا استرول، معاون دستیار وزیر دفاع آمریکا گفت: تهدیدات رژیم ایران دیگر مختص خاورمیانه نیست، بلکه یک چالش جهانی است.

وزیر امور خارجه جدید اسرائیل هم در دیدار با همتای آلمانی خود اعلام کرد که برای جلوگیری از دسترسی جمهوری اسلامی به سلاح اتمی حتی استفاده از راه حل نظامی را غیرممکن نمی‌داند.

نگرانی در تهران از اینکه "رابرت مالی" دیگر کاره‌ای نیست

روزنامه دنیای اقتصاد به نقل از یک کارشناس امور بین الملل نوشت: رابرت مالی۲۰۲۳ رابرت مالی دو سال اول ریاست‌جمهوری بایدن نیست. او دیگر مجری ایده‌های خود نیست. ایده اولیه او این بود که خروج ترامپ از برجام موجبات بی‌اعتمادی ایران را فراهم کرده است؛ پس برای احیای برجام در حین مذاکرات باید در گام اول اعتماد ایران را به‌دست آورد. خروج اقتصاد ایران از حالت اضطرار از طریق چشم‌پوشی بر اجرای برخی تحریم‌ها از جمله نقل و انتقالات مالی و نفت و انرژی راهکار پیشنهادی مالی برای این اعتمادسازی بود. اما این خط‌مشی از همان ابتدای اجرا مخالفان جدی نه در بیرون از کاخ سفید که در درون تیم مذاکرات هسته‌ای آمریکا داشت.

لارنس نورمن در تاریخ ۲۴ژانویه۲۰۲۲ در وال‌استریت ژورنال خبر داد که برخی از اعضای تیم ایالات متحده پس از پافشاری بر رویکرد سخت‌گیرانه‌تر در مذاکرات درباره برنامه هسته‌ای ایران، این تیم را ترک کرده یا کناره‌گیری کرده‌اند. نورمن همچنین اعلام کرد که ریچارد نفیو، معمار تحریم‌های ثانویه در آمریکا و همچنین آرین طباطبایی، مشاور بلینکن از ماه دسامبر۲۰۲۱ دیگر در مذاکرات شرکت ندارند. آنچه باعث چنین جدایی شد، دقیقا سیاست اعتمادسازی مالی بود.

نفیو بر سیاست کلاسیک چماق و هویج باور داشت و خواستار سخت‌گیری واشنگتن درباره تحریم‌های نفتی و مسدودسازی راه‌های دور زدن تحریم‌ها بود. حال پس از گذشت بیش از یک‌سال از این اختلاف‌نظرها، ناکامی در توافق، مالی را مجبور کرده است از ایده اولیه خود دست بکشد و دیپلماسی را این‌بار با چاشنی فشارهای فزاینده دنبال کند. او این‌بار مجری مرد غایب تیم هسته‌ای آمریکا شده است.

در همین چارچوب باید حداقل به سه اتفاق مهم توجه کرد: بازگشت آمریکا به سخت‌گیری در حوزه فروش نفت ایران از سپتامبر، مسدود کردن راه نقل و انتقال مالی از عراق به ایران و سفر اخیر «برایان نلسون» معاون وزیر خزانه‌داری آمریکا در امور تروریسم و ‌اطلاعات مالی به عمان، امارات و ترکیه برای تحکیم تحریم‌ها علیه ایران.

اما پس از سطح اجرا باید به سراغ سطح مهم‌تر و راهبردی‌تر یعنی نوع نگاه و تصمیم‌سازی آمریکا در قبال برجام و رژیم تحریم‌ها پرداخت. رابرت مالی در گفت‌وگوی مهم و کلیدی خود در اول دسامبر سال گذشته میلادی با راوی آگراوال، خبرنگار فارن‌پالیسی نکته بسیار مهمی را بازگو کرد که توجه شایسته‌ای به آن نشد. او تاکید کرد که مرگ برجام زمانی فرا می‌رسد که کارشناسان تحریمی به ما بگویند که منافع غیراشاعه‌ای توافق، توجیهی برای رفع تحریم‌ها که ما اعطا می‌کنیم، فراهم نمی‌کند.