نرگس محمدی، فعال حقوق بشر، روزنامه‌نگار و یکی از سرشناس‌ترین زندانیان سیاسی در جمهوری اسلامی، که بارها از درون سلول‌های زندان افشاگری کرده است، در مصاحبه‌ای اختصاصی با رادیو بین‌المللی فرانسه، از داخل زندان اوین، از اهداف خود برای ادامه مبارزه تا تحقق دموکراسی، آزادی و برابری سخن گفته است.

نرگس محمدی تاکید کرده است که «در جنبش انقلابی "زن، زندگی، آزادی" عنصر آگاهی و اراده‌ی خواست مردم برای تغییر بنیادی و گذار از جمهوری اسلامی و تحقق دموکراسی به وضوح قابل ملاحظه و دارای قدرت است».

وی افزود: جنبش "زن، زندگی، آزادی"، در تمام وجوه زندگی فردی و اجتماعی در بین نیروها و جریانات اجتماعی-سیاسی و فرهنگی، حتی مذهبی، تغییرات بنیادی و عمیقی را بوجود آورده است. جنبش انقلابی اخیر، قدرت تغییر آرایش نیروهای سیاسی و وضعیت نیروهای اجتماعی را داشته و جامعه را در موقعیت و شرایطی متفاوت و بازگشت‌ناپذیر نسبت به گذشته قرار داده و بنیان‌های فکری و رویکردهای اجتماعی-فرهنگی را نه فقط نسبت به مسئله حقوق زنان بلکه به میانجی ستم بر زنان، نسبت به حکومت، جامعه، فرهنگ، سنت و مذهب متحول کرده و زنان را در مدار قدرت تعیین کننده، پیشتاز و رادیکال قرار داده است.

خانم محمدی گفت: بدیهی است این جنبش حاصل تلاش بسیاری از زنان از جمله زنان زندانی سیاسی-عقیدتی است که هم‌اکنون در زندان‌ها متحمل سلول‌های انفرادی، شکنجه‌های روحی و روانی و جسمی و جنسی شده و به زندان‌های طولانی محکوم شده‌اند. ما احساس بی‌نظیر و رضایت عمیقی داریم. من إحساس می‌کنم آنچه برایش جنگیدم، شغل، درآمد، زندگی و حتی فرزندانم را از دست دادم، به بار نشسته است.

وی افزود: آگاهی مردم به ظلم حکومت علیه زنان از طریق حجاب اجباری، قوانین زن‌ستیز، فرهنگ مردسالار، سنت دیرینه‌ی فرودستی زن، گامی تعیین‌کننده و امیدآفرین است. هر چند حکومت هنوز با خشونت آن را سرکوب می‌کند و حتی قانون حجاب را نه تنها تغییر نداده، بلکه با تشدید جرم‌انگاری و مجازات زنان، قصد دارد قدرت پوشالی و لرزانش را پنهان نگاه دارد. ما زندانیان زن به آنچه در خیابان‌های کشورمان به نام جنبش "زن، زندگی، آزادی" رخ داد و به اراده‌ی مردم افتخار می‌کنیم و حمایت کرده و خواهیم کرد. زندانبان‌ها نیز تحت تاثیر این جنبش قرار گرفته‌اند. من تاکنون از چند نفر آنها شنیده‌ام که فرزندانشان به جنبش پیوسته‌اند.

حریف انقلاب زن زندگی آزادی نمی‌ شوید

عباس عبدی گفته: به دلایل روشن قدرت تبلیغاتی معترضین بیشتر است. به ویژه آنکه ابزار رسمی تبلیغات حکومت یعنی صدا و سیما، بسیار ناکارآمد و فشل است. آن اندازه ناکارآمد است که برای تبلیغ فیلم‌های خودش هم به تابلو‌های سطح شهر پناه برده است! پس مهم‌ترین ابزار برای تبلیغات حکومت علیه معترضین پیشاپیش از دور خارج شده است.

وی گفت: یکی از نکات مهم در تبلیغات، رسانه‌ای است که تبلیغ را منتشر می‌کند. برای مثال در جریان اعتراضات اخیر، صدا و سیما دچار وضعیتی شد که شرکت‌های تبلیغ‌دهنده رغبتی برای تبلیغ خود از این رسانه نشان نمی‌دادند.

عبدی افزود: در سوی دیگر تبلیغات معترضین فرم و محتوای خلاقانه‌ای دارد و مشکل انتقال هم ندارند، زیرا انواع و اقسام رسانه‌ها را برای انتقال پیام تبلیغی در اختیار دارند. اگر از تبلیغ بگذریم، در حوزه تبیین شکاف میان دو طرف خیلی بزرگ‌تر است. شخصا خود را موظف می‌دانم که رویکرد‌های تبیینی طرف حکومتی‌ها را دنبال کنم، ولی دریغ از یک تبیین بدون چاشنی تبلیغ. در حالی که در سوی مقابل با تحلیلگران مستقل، انواع تبیین وجود دارد که هر کدام به نحوی درصدد توصیف ابعاد اعتراضات هستند.

وی گفت: در سوی حکومت یک تبیین این است که این اغتشاش است و اگر کسی بگوید اعتراض یا جنبش، این گفتن نیز اغتشاش است! و توجه ندارند که وجود برخی خشونت‌ها یا حتی آتش زدن سطل زباله و امثال آنکه در انقلاب هم فراوان بوده، به تنهایی نمی‌تواند مصداق مناسبی برای اطلاق عنوان اغتشاش باشد .. یا استناد به حمایت کشور‌ها و رسانه‌های خارجی، گرچه واقعیت دارد، ولی قادر به تقلیل ماجرا به توطئه نیست که اگر هم باشد مشکلی را حل نمی‌کند و این برای جمهوری اسلامی مناسب نیست که اعتراضات را تا این اندازه به دخالت خارجی تقلیل دهد که نوعی ضعف داخلی محسوب می‌شود.