شاخص فلاکت یک نشانگر اقتصادی است که طبق تعریفی ساده از مجموع نرخ بیکاری و نرخ تورم به‌دست می‌آید و به‌طور سالانه محاسبه می‌شود. این شاخص در دهه هفتاد میلادی توسط آرتور اکون، اقتصاددان اهل آمریکا مطرح شد و ارزیابی نسبتاً جامعی در راستای وضعیت اقتصادی یک کشور به‌دست می‌دهد.

وضعیت فلاکت بار اقتصادی در ایران در شرایطی است که جمهوری اسلامی امروز از یک موشک بالیستیک دیگر با نام "خیبر" رونمایی کرد.

موسسه بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم پیش تر هشدار داده بود که حکومت ایران بودجه سپاه پاسداران را دو برابر کرده و بودجه نظامی کلی خود را نیز به شدت افزایش داده است.

ریشه‌های اقتصادی فروپاشی شوروی

محمد طبیبیان، اقتصاددان و استاد دانشگاه در این باره می گوید: یک ویژگی مهم نظام‌های سیاسی که سقوط می‌کنند، ظهور تدریجی شکاف بین مردم و طبقه حاکم و بزرگ‌تر شدن آن و نهایتاً تبدیل شکاف به گسل عمیق بین طبقه حاکم با عموم مردم است؛ شکافی که به تدریج بنیه تولید جامعه را کم می‌کند اما در مقابل سطح هزینه‌های تحمیلی به مردم را پیوسته بالا می‌برد. در نظام‌های رو به سقوط، هزینه زندگی طبقه حاکم که از رفاه بالایی برخوردارند، هزینه اداره حکومت و هزینه بزرگ کردن و تجهیز نیروهای نظامی و امنیتی است، یک دلیل آن احساس خطر حکومت و تصور این است که تقویت نهادهای حکومتی و قاهره حافظ آنان خواهد بود.

از سوی دیگر تولید کل جامعه و رفاه مردم به‌طور مداوم کاهش می‌یابد. این تعارض باعث فشار فزاینده به مردم می‌شود چون با کاهش توان تولید، منابع مورد نیاز برای هزینه‌های فزاینده حکومت باید از جیب آنها تامین شود. نمود عینی این رویکرد در جوامع امروزی «تورم» است. تورم یک نقاله است که منابع جامعه را از طرف مردم به طرف حکومت منتقل می‌کند. به همین دلیل تورم را نوعی مالیات می‌دانند. در چنین نظام‌هایی، گسل بین مردم و حاکمیت به تدریج زیاد و در نهایت به زلزله منجر می‌شود. ممکن است دوران تنزل حکومت‌ها طولانی باشد اما وقتی زمان سقوط فرا رسد، ناگهانی، سریع و برق‌آسا خواهد بود.

در سال‌های پایانی اتحاد جماهیر شوروی، حاکمان این کشور می‌گفتند: اوضاع بسیار خوب است و مشکل خاصی وجود ندارد و شوروی بر نیمی از جهان مسلط است. آنها معتقد بودند هیچ خطری تهدیدشان نمی‌کند. اما با رفتاری زورگویانه و مستبدانه با برقرار کردن یک سیستم پلیسی و امنیتی، در همه امور مرتکب خطاهای بی‌شمار شدند که تقریباً همه حکومت‌های دیکتاتوری به آن دچار می‌شوند.

به این صورت که هر چه مردم ناراضی‌تر می‌شوند به جای چاره‌جویی، سیستم پلیسی و امنیتی خود را بیشتر تقویت می‌کنند و با این کار بنیان خود را به سمت اضمحلال سوق می‌دهند. چینی‌ها از فروپاشی شوروی درس گرفتند و اگرچه در حوزه سیاسی و اجتماعی بسته و پلیسی عمل می کنند اما اقتصاد را باز گذاشتند تا لااقل این دریچه باز، جبران فشارها را مقدور کند چون ضربات مدیریت ناصحیح بیش از همه حوزه‌ها در اقتصاد و معاش مردم احساس می‌شود.

فیلم زیر: بلندپروازی های جمهوری اسلامی باعث فروپاشی آن خواهد شد