در این بیانیه آمده است: اخیرا متن و صوت سخنان موهن رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، آقای دکتر سیف، در مورد هنر‌های زیبا در رسانه‌ها منتشر شده است. ما اعضای هیئت علمی دانشکدگان هنر‌های زیبا ضمن اعتراض به این بیانات، نکاتی را به عرض می‌رسانیم.

رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در اظهار نظری شخصی، موهن و شگفت‌آور، این مکان محترم و کوشندگان آن را با به کارگیری الفاظی با مقصود پلشت به استهزاء گرفته‌اند. نوع به کار گیری این واژه‌ها برای توهین به همکاران دانشگاهی را شدیدا محکوم می‌کنیم و یادآور می‌شویم که دانشکدگان هنر‌های زیبا یکی از سربلندترین واحد‌های پرسابقه دانشگاه تهران است که بیشترین تعداد چهره‌های ماندگار و اعضای فرهنگستان‌های کشور را در خود جای داده است. لزومی به ذکر افتخارآفرینی‌های متعدد ملی و بین‌المللی دانش‌آموختگان هنر‌های زیبا در این بیانیه نیست که همگان به آن آشنایی دارند.

ما خانواده دانشکده هنر‌های زیبا بر این باوریم که سخنان آقای سیف، که تکیه بر جای بزرگان زده‌اند، نظر همکاران شریف و دانشمند ما در دانشکده ادبیات نیست؛ این عزیزان همیشه مورد احترام و ستایش ما بوده و همچنان آنان را دوستان و همکاران ارجمند خود می‌دانیم. ولی آقای سیف بهتر است به آموزه سعدی بزرگ توجه کنند که: بزرگش نخوانند اهل خرد/ که نام بزرگان به زشتی برد.

اظهار نظر‌هایی از جنس صحبت‌های توهین‌آمیز آقای سیف، نتیجه‌ای جز ایجاد التهاب، تشویش و بازخورد‌های منفی در فضای دانشگاه نخواهد داشت. از خدا خواهیم توفیق ادب.

ادبیات توهین‌آمیز رئیس آتش به اختیار

گزارش قبلی: در یک فایل صوتی رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی و مشاور رئیس دانشگاه تهران اقدام به توهین به دانشکده هنرهای زیبای این دانشگاه کرده است.

به گزارش فراز دیلی، عبدالرضا سیف می‌گوید که دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، «دانشکده رقاص‌ها» است. او این توصیف را در جلسه رسمی عمومی استادان دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران برای مجموعه دانشکده هنرهای زیبا به کار برده.

حمله او به دانشکده هنرهای زیبا و بیان توهین‌آمیزش درباره این مجموعه با هدف دفاع انتقاد از تفاوت ضریب بین دانشکده ادبیات و علوم انسانی با دانشکده هنرهای زیبا انجام شده است.

او در این سخنان می‌گوید: هر دانشکده باید سه گروه داشته باشد. هر گروهی باید سه مقطع لیسانس، فوق لیسانس و دکترا داشته باشد. تعداد هیات علمی هر گروهی باید ده نفر باشد حالا با ضریب می‌تواند باشد. مثلا یک استاد ضریب ۲ دارد و ... .بعد یک تعدادی تا حداقل هزار دانشجو می‌خواهد آن دانشکده که آن هم ضریب دارد. یک زمانی دانشکده ادبیات ضریبش یک بود و هنرهای رقاص بیکار یک و نیم بود. رقاص‌ها یک و نیم شده بودند و ادبیاتی‌های بیچاره یک بودند. درستش کردیم. اینها رقاص بودند...