ابری عظیم و تیره از گرد و غبار که در مرکز کهکشان ما قرار دارد، برای مدت‌هاست که دانشمندان را سردرگم کرده است. حالا آنان می‌گویند به کمک تلسکوپ فضایی جیمز وب به جزئیات جدیدی از این منطقه دست یافته‌اند.

این ابر تاریک که به دلیل نفوذ ناپذیری بصری و ظاهر مستطیل شکلش «آجر» نامیده می‌شود، بر طبق برآوردها بیش از ۱۰۰ هزار برابر جرم خورشید را در خود جای می‌دهد و در نزدیکی مرکز کهکشان راه شیری، در فاصله ۲۶ هزار سال نوری از زمین قرار دارد.

چنین حباب متراکمی باید بر اساس درک کنونی محققان از شکل‌گیری ستاره‌ها، ستاره‌های جدید غول‌پیکری را تولید کند. با این حال مشاهدات جدیدی که از طریق تلسکوپ جیمز وب به دست آمده خلاف این فرض را نشان می‌دهد و احتمالاً فرضیات درباره چگونگی تشکیل ستاره‌ها را تغییر می‌دهد.

تصاویر به دست آمده جدید از این ناحیه آجری هیچ ستاره پنهان و جوانی را نشان نمی‌دهد، در عوض داده‌های وب نشان می‌دهد که این منطقه فقط از گاز ساخته نشده و مملو از مونوکسید کربن منجمد است. بسیار بیشتر از آنچه قبلاً انتظار می‌رفت.

چندین چیز گیج‌کننده در مورد این حجم یخ مونوکسید کربن در ناحیه آجری وجود دارد. به عنوان مثال، این منطقه نسبتاً گرم است و حدود منفی ۱۷۷ درجه سانتی‌گراد دما دارد. این در حالی است که مونوکسید کربن معمولاً در منفی ۲۵۳ درجه سانتی‌گراد یخ می‌زند.

ممکن است گرد و غبار داخل ناحیه آجری بسیار سردتر از گاز باشد و باعث شود مونوکسید کربن اطراف ذرات گرد و غبار به شکل جامد دربیاید. یا به گفته دکتر گینزبورگ، ممکن است آب در حال یخ زدن باشد و مونوکسید کربن در داخل آن به دام افتاده باشد.

یافتن پاسخ به این سوال به خصوص از آن رو مهم است که یخ‌های موجود در این منطقه می‌تواند بینش جدیدی از منظومه شمسی، و حتی سیاره مادری ما، به دانشمندان بدهد.

به عنوان مثال یخ و آبی که روی زمین وجود دارد، احتمالاً از طریق دنباله‌دارها به اینجا رسیده است. بنابراین جایی که یخ در کیهان وجود دارد و چگونگی تشکیل آن، می‌تواند به محققان کمک کند تا بفهمند این دنباله‌دارها از کجا آمده‌اند و چگونه مواد رسوبی را جمع‌آوری کرده‌اند.