وارد پارک می شوم ، ضلع جنوبی یک دکه ساختمان کوچک آجری پلیس هست ، به در شرقی که می رسی یک نفر می آید کنارت و می گوید " عمو، گاگول می زنی، بی خود می چرخی ، اگه چیزی می خوای رات بندازم ، البته فقط شیشه دارم ...

شیشه ای که در حال حاضر در بازار قاچاق مواد محرک ایران وجود دارد بیشتر به صورت کریستال های ریز ( مانند شکر) است که در تکه های کوچک یک لوله پلاستیکی(نی نوشابه) جاسازی شده و سر و ته آن بسته می شود. این ماده به شکل های دیگری از جمله بلور های شفاف و تیز و.... نیز عرضه می شود.

قاچاقچیان مواد با این شعار که: شیشه حاوی مورفین نیست پس اعتیاد آور نیست مصرف آن را تبلیغ می کنند و متاسفانه بسیاری از افراد ناآگاه خواسته یا ناخواسته در دام این ماده محرک گرفتار می شوند.

واقعیت این است که شیشه یک ماده محرک بسیار اعتیاد آور است به طوری که در بسیاری از مقالات پزشکی قدرت اعتیاد زایی آن را بیشتر از مواد محرکی مانند کوکائین می دانند و امروزه درمان اعتیاد به شیشه و مواد محرک مشکل ترین درمان سوء مصرف مواد است.

این ماده به ۴ صورت کشیدنی، استفاده از طریق بینی، خوردنی یا تزریق ممکن است مورد سوء مصرف قرار گیرد. برای کشیدن آن از پایپی شیشه ای که مخصوص این کار است، لامپ، چراغ خودرو و .... استفاده می کنند.

شیشه از ترکیبات آمفتامین یا مت آمفتامین در آزمایشگاه های غیر قانونی ساخته می شود. قرص اکستاسی نیز از ترکیبات همین مواد است. شیشه در حقیقت هیدروکلراید مت آمفتامین است که علاوه بر شیشه به آن آیس یا کریستال هم گفته می شود. البته در استان های شرقی کشور به کراک هم کریستال می گویند. سوء مصرف شیشه، ترشح دوپامین، سروتونین و نور اپی نفرین را در سیناپس های عصبی در مغز به شدت افزایش می دهد و منجر به تحریک سلول های مغز می شود. شخصی که به سوء مصرف شیشه روی می آورد در ابتدا علایم بسیار خوبی را تجربه می کند.

در ابتدا سوء مصرف شیشه باعث می شود که تجربه های لذت بخش با شدت بیشتری احساس شود. قدرت تمرکز و اعتماد به نفس در چنین فردی به شدت بالا می رود، بسیار مهربان و صمیمی می شوند، خلاقیت شان زیاد می شود، اشخاصی که تا دیروز نمی توانستند یک خط شعر حفظ کنند شاعر می شوند و شعر می گویند و بسیار دست و دل باز می شوند به طوری که به راحتی می توان از آن ها پول یا چک گرفت.

شیشه شخص را در وضعیتی قرار می دهد که تمایل به درمان ندارد و شاید این مصیبت بار ترین تاثیر شیشه بر مغز باشد که درمان و پی گیری این افراد را مشکل کرده است. در واقع به علت ترشح زیاد نوروترنسمیتر ها، بعداز اندک زمانی انتهای اعصاب مغز تحلیل می رود و مغز نمی تواند روند طبیعی خود را داشته باشد و چون بیمار علایم خوبی را تجربه نمی کند فقط به علت ترس از عوارض ترک شیشه که مربوط به کارکرد ضعیف مغز است اقدام به سوء مصرف آن می کند.

5 سال پیش بود که برای اولین بار نام ماده مخدر شیشه در کشور مطرح شد. ماده ای بی بو که به راحتی و حتی در کنار خیابان نیز قابل استعمال بود. تنها کافی بود چند صوت از این ماده را در پایپ شیشه ای قرار دهی و با کشیدن آن ده ها مرتبه و بیشتر به فضا بروی. هنوز چند ماهی از ورود این ماده مخدر نگذشته بود که به صورت همه گیر در میان جوانان معتاد رایج و جایگزین حشیش و تریاک شد. بسیاری از جوانان که از ماهیت صنعتی این ماده خبر نداشتند به سرعت به سمت شیشه گرایش پیدا کردند. در حالی که قیمت شیشه در بدو ورود به کشور کیلویی17 میلیون تومان بود در کمتر از یک سال به 5 میلیون تومان کاهش یافت و نتیجه آن که در حال حاضر اعتیاد روز افزون جوانان ایرانی و افزایش 140 درصدی کشف شیشه زنگ های خطر را برای مقابله جدی با این ماده مخدر به صدا در آورده است. ماده ای که 90 درصد مصرف کنندگان آن جوانان زیر 28 سال هستند.

آمارها نشان می دهد که تهران آلوده ترین و کردستان پاک ترین شهر از معتادان به مواد مخدر است. در همین باره رئیس سازمان پزشکی قانونی کشور نیز اعلام کرده بنابر آمار رسمی حدود ۲ میلیون معتاد به مواد مخدر در کشور وجود دارد و از جمعیت 70 میلیونی ایران، 10 میلیون نفر به طور مستقیم با معضل اعتیاد دست به گریبان هستند و از آن جا که داروهای خیابانی به صورت ناخالص تهیه می شود و همواره حاوی مواد افزودنی بسیار است با رواج مصرف این گونه مواد به ویژه در نوع تزریقی، شاهد افزایش مرگ و میرناشی از سوء مصرف آن ها هستیم به طوری که در سال گذشته بیش از ۳ هزار نفر جان خود را در اثر مصرف مواد مخدر از دست داده اند.

بنا به گفته کارشناسان سرعت تخریب بدن در مصرف کنندگان شیشه نسبت به مصرف کنندگان هروئین و سایر مواد مخدر بسیار بالا است به نحوی که این افراد پس از گذشت ۲ -۳ سال به نقطه ای می رسند که دیگر قادر به ادامه زندگی نبوده و باید اقدام به درمان کنند. یک کارشناس مواد مخدر با بیان این که حداکثر عمر مصرف کنندگان شیشه ۳ سال است گفت: مصرف کنندگان این ماده مخدر پس از گذشت ۲- ۳ سال از مصرف این ماده مخدر دیگر قادر به ادامه زندگی نیستند.